२. सुसीमसुत्तं

२४८. सावत्थियं. तत्र खो भगवा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘भिक्खवो’’ति. ‘‘भदन्ते’’ति ते भिक्खू भगवतो पच्चस्सोसुं. भगवा एतदवोच –

‘‘भूतपुब्बं, भिक्खवे, असुरा देवे अभियंसु. अथ खो, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो सुसीमं [सुसिमं (स्या. कं. क.)] देवपुत्तं आमन्तेसि – ‘एते, तात सुसीम, असुरा देवे अभियन्ति. गच्छ, तात सुसीम, असुरे पच्चुय्याही’ति. ‘एवं भद्दन्तवा’ति खो, भिक्खवे, सुसीमो देवपुत्तो सक्कस्स देवानमिन्दस्स पटिस्सुत्वा पमादं आपादेसि. दुतियम्पि खो, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो सुसीमं देवपुत्तं आमन्तेसि…पे… दुतियम्पि पमादं आपादेसि. ततियम्पि खो, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो सुसीमं देवपुत्तं आमन्तेसि…पे… ततियम्पि पमादं आपादेसि. अथ खो, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो सुसीमं देवपुत्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘अनुट्ठहं अवायामं, सुखं यत्राधिगच्छति;

सुसीम तत्थ गच्छाहि, मञ्च तत्थेव पापया’’ति.

‘‘अलस्वस्स अनुट्ठाता, न च किच्चानि कारये;

सब्बकामसमिद्धस्स, तं मे सक्क वरं दिसा’’ति.

‘‘यत्थालसो अनुट्ठाता, अच्चन्तं सुखमेधति;

सुसीम तत्थ गच्छाहि, मञ्च तत्थेव पापया’’ति.

‘‘अकम्मुना देवसेट्ठ, सक्क विन्देमु यं सुखं;

असोकं अनुपायासं, तं मे सक्क वरं दिसा’’ति.

‘‘सचे अत्थि अकम्मेन, कोचि क्वचि न जीवति;

निब्बानस्स हि सो मग्गो, सुसीम तत्थ गच्छाहि;

मञ्च तत्थेव पापया’’ति.

‘‘सो हि नाम, भिक्खवे, सक्को देवानमिन्दो सकं पुञ्ञफलं उपजीवमानो देवानं तावतिंसानं इस्सरियाधिपच्चं रज्जं कारेन्तो उट्ठानवीरियस्स वण्णवादी भविस्सति. इध खो तं, भिक्खवे, सोभेथ, यं तुम्हे एवं स्वाक्खाते धम्मविनये पब्बजिता समाना उट्ठहेय्याथ घटेय्याथ वायमेय्याथ अप्पत्तस्स पत्तिया, अनधिगतस्स अधिगमाय, असच्छिकतस्स सच्छिकिरियाया’’ति.