७. पुनब्बसुसुत्तं
२४१. एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन भगवा भिक्खू निब्बानपटिसंयुत्ताय धम्मिया कथाय सन्दस्सेति समादपेति समुत्तेजेति सम्पहंसेति. ते च भिक्खू अट्ठिं कत्वा मनसि कत्वा सब्बचेतसा समन्नाहरित्वा ओहितसोता धम्मं सुणन्ति. अथ खो पुनब्बसुमाता यक्खिनी पुत्तके एवं तोसेसि –
‘‘तुण्ही उत्तरिके होहि, तुण्ही होहि पुनब्बसु;
यावाहं बुद्धसेट्ठस्स, धम्मं सोस्सामि सत्थुनो.
‘‘निब्बानं भगवा आह, सब्बगन्थप्पमोचनं;
अतिवेला च मे होति, अस्मिं धम्मे पियायना.
‘‘पियो लोके सको पुत्तो, पियो लोके सको पति;
ततो पियतरा मय्हं, अस्स धम्मस्स मग्गना.
‘‘न हि पुत्तो पति वापि, पियो दुक्खा पमोचये;
यथा सद्धम्मस्सवनं, दुक्खा मोचेति पाणिनं.
‘‘लोके दुक्खपरेतस्मिं, जरामरणसंयुते;
जरामरणमोक्खाय, यं धम्मं अभिसम्बुधं;
तं धम्मं सोतुमिच्छामि, तुण्ही होहि पुनब्बसू’’ति.
‘‘अम्मा न ब्याहरिस्सामि, तुण्हीभूतायमुत्तरा;
धम्ममेव निसामेहि, सद्धम्मस्सवनं सुखं;
सद्धम्मस्स अनञ्ञाय, अम्मा दुक्खं चरामसे.
‘‘एस देवमनुस्सानं, सम्मूळ्हानं पभङ्करो;
बुद्धो अन्तिमसारीरो, धम्मं देसेति चक्खुमा’’ति.
‘‘साधु खो पण्डितो नाम, पुत्तो जातो उरेसयो;
पुत्तो मे बुद्धसेट्ठस्स, धम्मं सुद्धं पियायति.
‘‘पुनब्बसु सुखी होहि, अज्जाहम्हि समुग्गता;
दिट्ठानि अरियसच्चानि, उत्तरापि सुणातु मे’’ति.