४. चतुत्थनिब्बानपटिसंयुत्तसुत्तं
७४. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन भगवा भिक्खू निब्बानपटिसंयुत्ताय धम्मिया कथाय सन्दस्सेति समादपेति समुत्तेजेति सम्पहंसेति. तेध भिक्खू अट्ठिं कत्वा मनसि कत्वा सब्बं चेतसो समन्नाहरित्वा ओहितसोता धम्मं सुणन्ति.
अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –
‘‘निस्सितस्स चलितं, अनिस्सितस्स चलितं नत्थि. चलिते असति पस्सद्धि, पस्सद्धिया सति नति न होति. नतिया असति आगतिगति न होति. आगतिगतिया असति चुतूपपातो न होति. चुतूपपाते असति नेविध न हुरं न उभयमन्तरेन [न उभयमन्तरे (सब्बत्थ) म. नि. ३.३९३; सं. नि. ४.८७ पस्सितब्बं]. एसेवन्तो दुक्खस्सा’’ति. चतुत्थं.