१. पठमनिब्बानपटिसंयुत्तसुत्तं

७१. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन भगवा भिक्खू निब्बानपटिसंयुत्ताय धम्मिया कथाय सन्दस्सेति समादपेति समुत्तेजेति सम्पहंसेति. तेध भिक्खू [ते च भिक्खू (सी. स्या. पी. तदट्ठकथापि ओलोकेतब्बा] अट्ठिं कत्वा [अट्ठीकत्वा (सी. स्या.), अट्ठिकत्वा (पी.)] मनसि कत्वा सब्बं चेतसो [सब्बं चेतसा (इतिपि अञ्ञसुत्तेसु)] समन्नाहरित्वा ओहितसोता धम्मं सुणन्ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘अत्थि, भिक्खवे, तदायतनं, यत्थ नेव पथवी, न आपो, न तेजो, न वायो, न आकासानञ्चायतनं, न विञ्ञाणञ्चायतनं, न आकिञ्चञ्ञायतनं, न नेवसञ्ञानासञ्ञायतनं, नायं लोको, न परलोको, न उभो चन्दिमसूरिया. तत्रापाहं, भिक्खवे, नेव आगतिं वदामि, न गतिं, न ठितिं, न चुतिं, न उपपत्तिं; अप्पतिट्ठं, अप्पवत्तं, अनारम्मणमेवेतं. एसेवन्तो दुक्खस्सा’’ति. पठमं.