२. दुतियनिब्बानपटिसंयुत्तसुत्तं
७२. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन भगवा भिक्खू निब्बानपटिसंयुत्ताय धम्मिया कथाय सन्दस्सेति समादपेति समुत्तेजेति सम्पहंसेति. तेध भिक्खू अट्ठिं कत्वा मनसि कत्वा सब्बं चेतसो समन्नाहरित्वा ओहितसोता धम्मं सुणन्ति.
अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –
‘‘दुद्दसं अनतं नाम, न हि सच्चं सुदस्सनं;
पटिविद्धा तण्हा जानतो, पस्सतो नत्थि किञ्चन’’न्ति. दुतियं;