७. पपञ्चखयसुत्तं

६७. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन भगवा अत्तनो पपञ्चसञ्ञासङ्खापहानं पच्चवेक्खमानो निसिन्नो होति.

अथ खो भगवा अत्तनो पपञ्चसञ्ञासङ्खापहानं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘यस्स पपञ्चा ठिति च नत्थि,

सन्दानं पलिघञ्च वीतिवत्तो;

तं नित्तण्हं मुनिं चरन्तं,

नावजानाति सदेवकोपि लोको’’ति. सत्तमं;