६. तण्हासङ्खयसुत्तं

६६. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा अञ्ञासिकोण्डञ्ञो [अञ्ञातकोण्डञ्ञो (सब्बत्थ)] भगवतो अविदूरे निसिन्नो होति पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय तण्हासङ्खयविमुत्तिं पच्चवेक्खमानो.

अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं अञ्ञासिकोण्डञ्ञं अविदूरे निसिन्नं पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय तण्हासङ्खयविमुत्तिं पच्चवेक्खमानं.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘यस्स मूलं छमा नत्थि, पण्णा नत्थि कुतो लता;

तं धीरं बन्धना मुत्तं, को तं निन्दितुमरहति;

देवापि नं पसंसन्ति, ब्रह्मुनापि पसंसितो’’ति. छट्ठं;