५. अपरलकुण्डकभद्दियसुत्तं

६५. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा लकुण्डकभद्दियो सम्बहुलानं भिक्खूनं पिट्ठितो पिट्ठितो येन भगवा तेनुपसङ्कमि.

अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं लकुण्डकभद्दियं दूरतोव सम्बहुलानं भिक्खूनं पिट्ठितो पिट्ठितो आगच्छन्तं दुब्बण्णं दुद्दसिकं ओकोटिमकं येभुय्येन भिक्खूनं परिभूतरूपं. दिस्वान भिक्खू आमन्तेसि –

‘‘पस्सथ नो तुम्हे, भिक्खवे, एतं भिक्खुं दूरतोव सम्बहुलानं भिक्खूनं पिट्ठितो पिट्ठितो आगच्छन्तं दुब्बण्णं दुद्दसिकं ओकोटिमकं येभुय्येन भिक्खूनं परिभूतरूप’’न्ति? ‘‘एवं, भन्ते’’ति.

‘‘एसो, भिक्खवे, भिक्खु महिद्धिको महानुभावो. न च सा समापत्ति सुलभरूपा या तेन भिक्खुना असमापन्नपुब्बा. यस्स चत्थाय [यस्सत्थाय (सी. क.)] कुलपुत्ता सम्मदेव अगारस्मा अनगारियं पब्बजन्ति तदनुत्तरं ब्रह्मचरियपरियोसानं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरती’’ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘नेलङ्गो सेतपच्छादो, एकारो वत्तती रथो;

अनीघं पस्स आयन्तं, छिन्नसोतं अबन्धन’’न्ति. पञ्चमं;