४. दुतियसत्तसुत्तं
६४. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन सावत्थिया मनुस्सा येभुय्येन कामेसु सत्ता ( ) [(होन्ति) (बहूसु) अट्ठकथाय संसन्देतब्बं] रत्ता गिद्धा गधिता मुच्छिता अज्झोपन्ना अन्धीकता सम्मत्तकजाता कामेसु विहरन्ति.
अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय सावत्थिं पिण्डाय पाविसि. अद्दसा खो भगवा सावत्थिया ते मनुस्से येभुय्येन कामेसु सत्ते रत्ते गिद्धे गधिते मुच्छिते अज्झोपन्ने अन्धीकते सम्मत्तकजाते कामेसु विहरन्ते.
अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –
‘‘कामन्धा जालसञ्छन्ना, तण्हाछदनछादिता;
पमत्तबन्धुना बद्धा, मच्छाव कुमिनामुखे;
जरामरणमन्वेन्ति [जरामरणं गच्छन्ति (सी. स्या.)], वच्छो खीरपकोव मातर’’न्ति. चतुत्थं;