३. पठमसत्तसुत्तं

६३. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन सावत्थिया मनुस्सा येभुय्येन कामेसु अतिवेलं सत्ता ( ) [(होन्ति) (बहूसु) अट्ठकथाय संसन्देतब्बं] रत्ता गिद्धा गधिता [गथिता (सी.)] मुच्छिता अज्झोपन्ना सम्मत्तकजाता कामेसु विहरन्ति.

अथ खो सम्बहुला भिक्खू पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय सावत्थियं पिण्डाय पाविसिंसु. सावत्थियं पिण्डाय चरित्वा पच्छाभत्तं पिण्डपातपटिक्कन्ता येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदिंसु. एकमन्तं निसिन्ना खो ते भिक्खू भगवन्तं एतदवोचुं – ‘‘इध, भन्ते, सावत्थिया मनुस्सा येभुय्येन कामेसु अतिवेलं सत्ता रत्ता गिद्धा गधिता मुच्छिता अज्झोपन्ना सम्मत्तकजाता कामेसु विहरन्ती’’ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘कामेसु सत्ता कामसङ्गसत्ता,

संयोजने वज्जमपस्समाना;

न हि जातु संयोजनसङ्गसत्ता,

ओघं तरेय्युं विपुलं महन्त’’न्ति. ततियं;