२. दुतियलकुण्डकभद्दियसुत्तं
६२. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा सारिपुत्तो आयस्मन्तं लकुण्डकभद्दियं सेखं [सेक्खोति (स्या.), सेखोति (पी.)] मञ्ञमानो भिय्योसोमत्ताय अनेकपरियायेन धम्मिया कथाय सन्दस्सेति समादपेति समुत्तेजेति सम्पहंसेति.
अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं सारिपुत्तं आयस्मन्तं लकुण्डकभद्दियं सेखं मञ्ञमानं भिय्योसोमत्ताय अनेकपरियायेन धम्मिया कथाय सन्दस्सेन्तं समादपेन्तं समुत्तेजेन्तं सम्पहंसेन्तं.
अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –
‘‘अच्छेच्छि [अच्छेज्जि (क. सी.), अच्छिज्जि (क. सी. स्या.), अछिज्जि (क.)] वट्टं ब्यगा निरासं, विसुक्खा सरिता न सन्दति;
छिन्नं वट्टं न वत्तति, एसेवन्तो दुक्खस्सा’’ति. दुतियं;