१. पठमलकुण्डकभद्दियसुत्तं
६१. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा सारिपुत्तो आयस्मन्तं लकुण्डकभद्दियं अनेकपरियायेन धम्मिया कथाय सन्दस्सेति समादपेति [समादापेति (?)] समुत्तेजेति सम्पहंसेति.
अथ खो आयस्मतो लकुण्डकभद्दियस्स आयस्मता सारिपुत्तेन अनेकपरियायेन धम्मिया कथाय सन्दस्सियमानस्स समादपियमानस्स समुत्तेजियमानस्स सम्पहंसियमानस्स अनुपादाय आसवेहि चित्तं विमुच्चि.
अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं लकुण्डकभद्दियं आयस्मता सारिपुत्तेन अनेकपरियायेन धम्मिया कथाय सन्दस्सियमानं समादपियमानं समुत्तेजियमानं सम्पहंसियमानं अनुपादाय आसवेहि चित्तं विमुत्तं [विमुत्तचित्तं (?)].
अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –
‘‘उद्धं अधो सब्बधि विप्पमुत्तो, अयंहमस्मीति [अयमहमस्मीति (सी. स्या. पी.)] अनानुपस्सी;
एवं विमुत्तो उदतारि ओघं, अतिण्णपुब्बं अपुनब्भवाया’’ति. पठमं;