७. सुभूतिसुत्तं

५७. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा सुभूति भगवतो अविदूरे निसिन्नो होति पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय अवितक्कं समाधिं समापज्जित्वा.

अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं सुभूतिं अविदूरे निसिन्नं पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय अवितक्कं समाधिं समापन्नं.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘यस्स वितक्का विधूपिता,

अज्झत्तं सुविकप्पिता असेसा;

तं सङ्गमतिच्च अरूपसञ्ञी,

चतुयोगातिगतो न जातु मेती’’ति [न जातिमेतीति (स्या. पी. अट्ठ. पाठन्तरं)]. सत्तमं;