७. कङ्खारेवतसुत्तं

४७. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा कङ्खारेवतो भगवतो अविदूरे निसिन्नो होति पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय अत्तनो कङ्खावितरणविसुद्धिं पच्चवेक्खमानो.

अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं कङ्खारेवतं अविदूरे निसिन्नं पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय अत्तनो कङ्खावितरणविसुद्धिं पच्चवेक्खमानं.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘या काचि कङ्खा इध वा हुरं वा,

सकवेदिया वा परवेदिया वा;

ये झायिनो ता पजहन्ति सब्बा,

आतापिनो ब्रह्मचरियं चरन्ता’’ति. सत्तमं;