२. अप्पायुकसुत्तं

४२. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. अथ खो आयस्मा आनन्दो सायन्हसमयं पटिसल्लाना [पटिसल्लाणा (सी.)] वुट्ठितो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा आनन्दो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अच्छरियं, भन्ते, अब्भुतं, भन्ते! याव अप्पायुका हि, भन्ते, भगवतो माता अहोसि, सत्ताहजाते भगवति भगवतो माता कालमकासि, तुसितं कायं उपपज्जी’’ति.

‘‘एवमेतं, आनन्द [एवमेतं आनन्द एवमेतं आनन्द (स्या.)], अप्पायुका हि, आनन्द, बोधिसत्तमातरो होन्ति. सत्ताहजातेसु बोधिसत्तेसु बोधिसत्तमातरो कालं करोन्ति, तुसितं कायं उपपज्जन्ती’’ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘ये केचि भूता भविस्सन्ति ये वापि,

सब्बे गमिस्सन्ति पहाय देहं;

तं सब्बजानिं कुसलो विदित्वा,

आतापियो ब्रह्मचरियं चरेय्या’’ति. दुतियं;