७. सारिपुत्तसुत्तं

३७. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा सारिपुत्तो भगवतो अविदूरे निसिन्नो होति पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय अप्पिच्छो सन्तुट्ठो पविवित्तो असंसट्ठो आरद्धवीरियो अधिचित्तमनुयुत्तो.

अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं सारिपुत्तं अविदूरे निसिन्नं पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय अप्पिच्छं सन्तुट्ठं पविवित्तं असंसट्ठं आरद्धवीरियं अधिचित्तमनुयुत्तं.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘अधिचेतसो अप्पमज्जतो,

मुनिनो मोनपथेसु सिक्खतो;

सोका न भवन्ति तादिनो,

उपसन्तस्स सदा सतीमतो’’ति. सत्तमं;