६. पिण्डोलसुत्तं

३६. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा पिण्डोलभारद्वाजो भगवतो अविदूरे निसिन्नो होति पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय आरञ्ञिको पिण्डपातिको पंसुकूलिको तेचीवरिको अप्पिच्छो सन्तुट्ठो पविवित्तो असंसट्ठो आरद्धवीरियो [आरद्धविरियो (सी. स्या. कं. पी.)] धुतवादो अधिचित्तमनुयुत्तो.

अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं पिण्डोलभारद्वाजं अविदूरे निसिन्नं पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय आरञ्ञिकं पिण्डपातिकं पंसुकूलिकं तेचीवरिकं अप्पिच्छं सन्तुट्ठं पविवित्तं असंसट्ठं आरद्धवीरियं धुतवादं अधिचित्तमनुयुत्तं.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘अनूपवादो अनूपघातो [अनुपवादो अनुपघातो (स्या. पी. क.)], पातिमोक्खे च संवरो;

मत्तञ्ञुता च भत्तस्मिं, पन्तञ्च सयनासनं;

अधिचित्ते च आयोगो, एतं बुद्धान सासन’’न्ति. छट्ठं;