२. उद्धतसुत्तं

३२. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा कुसिनारायं विहरति उपवत्तने मल्लानं सालवने. तेन खो पन समयेन सम्बहुला भिक्खू भगवतो अविदूरे अरञ्ञकुटिकायं विहरन्ति उद्धता उन्नळा चपला मुखरा विकिण्णवाचा मुट्ठस्सतिनो असम्पजाना असमाहिता विब्भन्तचित्ता पाकतिन्द्रिया.

अद्दसा खो भगवा ते सम्बहुले भिक्खू अविदूरे अरञ्ञकुटिकायं विहरन्ते उद्धते उन्नळे चपले मुखरे विकिण्णवाचे मुट्ठस्सतिनो असम्पजाने असमाहिते विब्भन्तचित्ते पाकतिन्द्रिये.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘अरक्खितेन कायेन [चित्तेन (नेत्तियं)], मिच्छादिट्ठिहतेन [मिच्छादिट्ठिगतेन (बहूसु)] च;

थिनमिद्धा [थीनमिद्धा (सी. स्या. कं. पी.)] भिभूतेन, वसं मारस्स गच्छति.

‘‘तस्मा रक्खितचित्तस्स, सम्मासङ्कप्पगोचरो;

सम्मादिट्ठिपुरेक्खारो, ञत्वान उदयब्बयं;

थीनमिद्धाभिभू भिक्खु, सब्बा दुग्गतियो जहे’’ति. दुतियं;