९. सिप्पसुत्तं

२९. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन सम्बहुलानं भिक्खूनं पच्छाभत्तं पिण्डपातपटिक्कन्तानं मण्डलमाळे सन्निसिन्नानं सन्निपतितानं अयमन्तराकथा उदपादि – ‘‘को नु खो, आवुसो, सिप्पं जानाति? को किं सिप्पं सिक्खि? कतरं सिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति?

तत्थेकच्चे एवमाहंसु – ‘‘हत्थिसिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘अस्ससिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘रथसिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘धनुसिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘थरुसिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘मुद्दासिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘गणनासिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘सङ्खानसिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘लेखासिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘कावेय्यसिप्पं [काब्यसिप्पं (स्या.)] सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘लोकायतसिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘खत्तविज्जासिप्पं सिप्पानं अग्ग’’न्ति. अयञ्चरहि तेसं भिक्खूनं अन्तराकथा होति विप्पकता.

अथ खो भगवा सायन्हसमयं पटिसल्लाना वुट्ठितो येन मण्डलमाळो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा पञ्ञत्ते आसने निसीदि. निसज्ज खो भगवा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘काय नुत्थ, भिक्खवे, एतरहि कथाय सन्निसिन्ना, का च पन वो अन्तराकथा विप्पकता’’ति?

‘‘इध, भन्ते, अम्हाकं पच्छाभत्तं पिण्डपातपटिक्कन्तानं मण्डलमाळे सन्निसिन्नानं अयमन्तराकथा उदपादि – ‘को नु खो, आवुसो, सिप्पं जानाति? को किं सिप्पं सिक्खि? कतरं सिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति?

‘‘तत्थेकच्चे एवमाहंसु – ‘हत्थिसिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘अस्ससिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति; एकच्चे एवमाहंसु – ‘रथसिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति; एकच्चे एवमाहंसु – ‘धनुसिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति; एकच्चे एवमाहंसु – ‘थरुसिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति, एकच्चे एवमाहंसु – ‘मुद्दासिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति एकच्चे एवमाहंसु – ‘गणनासिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति; एकच्चे एवमाहंसु – ‘सङ्खानसिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति; एकच्चे एवमाहंसु – ‘लेखासिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति; एकच्चे एवमाहंसु – ‘कावेय्यसिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति; एकच्चे एवमाहंसु – ‘लोकायतसिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति; एकच्चे एवमाहंसु – ‘खत्तविज्जासिप्पं सिप्पानं अग्ग’न्ति. अयं खो नो, भन्ते, अन्तराकथा होति विप्पकता, अथ भगवा अनुप्पत्तो’’ति.

‘‘न ख्वेतं, भिक्खवे, तुम्हाकं पतिरूपं कुलपुत्तानं सद्धा अगारस्मा अनगारियं पब्बजितानं यं तुम्हे एवरूपिं कथं कथेय्याथ. सन्निपतितानं वो, भिक्खवे, द्वयं करणीयं – धम्मी वा कथा अरियो वा तुण्हीभावो’’ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘असिप्पजीवी लहु अत्थकामो,

यतिन्द्रियो सब्बधि विप्पमुत्तो;

अनोकसारी अममो निरासो,

हित्वा मानं एकचरो स भिक्खू’’ति. नवमं;