६. पिलिन्दवच्छसुत्तं

२६. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. तेन खो पन समयेन आयस्मा पिलिन्दवच्छो [पिलिन्दिवच्छो (सी.)] भिक्खू वसलवादेन समुदाचरति. अथ खो सम्बहुला भिक्खू येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदिंसु. एकमन्तं निसिन्ना खो ते भिक्खू भगवन्तं एतदवोचुं – ‘‘आयस्मा, भन्ते, पिलिन्दवच्छो भिक्खू वसलवादेन समुदाचरती’’ति.

अथ खो भगवा अञ्ञतरं भिक्खुं आमन्तेसि – ‘‘एहि त्वं, भिक्खु, मम वचनेन पिलिन्दवच्छं भिक्खुं आमन्तेहि – ‘सत्था तं, आवुसो पिलिन्दवच्छ [वच्छ (स्या.)], आमन्तेती’’’ति. ‘‘एवं, भन्ते’’ति खो सो भिक्खु भगवतो पटिस्सुत्वा येनायस्मा पिलिन्दवच्छो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा आयस्मन्तं पिलिन्दवच्छं एतदवोच – ‘‘सत्था तं, आवुसो पिलिन्दवच्छ, आमन्तेती’’ति.

‘‘एवमावुसो’’ति खो आयस्मा पिलिन्दवच्छो तस्स भिक्खुनो पटिस्सुत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नं खो आयस्मन्तं पिलिन्दवच्छं भगवा एतदवोच – ‘‘सच्चं किर त्वं, वच्छ, भिक्खू वसलवादेन समुदाचरसी’’ति? ‘‘एवं, भन्ते’’ति.

अथ खो भगवा आयस्मतो पिलिन्दवच्छस्स पुब्बेनिवासं मनसि करित्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘मा खो तुम्हे, भिक्खवे, वच्छस्स भिक्खुनो उज्झायित्थ. न, भिक्खवे, वच्छो दोसन्तरो भिक्खू वसलवादेन समुदाचरति. वच्छस्स, भिक्खवे, भिक्खुनो पञ्च जातिसतानि अब्बोकिण्णानि ब्राह्मणकुले पच्चाजातानि. सो तस्स वसलवादो दीघरत्तं समुदाचिण्णो [अज्झाचिण्णो (स्या. पी. क. अट्ठकथायं पाठन्तरं)]. तेनायं वच्छो भिक्खू वसलवादेन समुदाचरती’’ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘यम्ही न माया वसती न मानो,

यो वीतलोभो अममो निरासो;

पनुण्णकोधो [पणुन्नकोधो (पी.)] अभिनिब्बुतत्तो,

सो ब्राह्मणो सो समणो स भिक्खू’’ति. छट्ठं;