७. सक्कुदानसुत्तं

२७. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. तेन खो पन समयेन आयस्मा महाकस्सपो पिप्पलिगुहायं विहरति, सत्ताहं एकपल्लङ्केन निसिन्नो होति अञ्ञतरं [निसिन्नो अञ्ञतरं (स्या. क.)] समाधिं समापज्जित्वा. अथ खो आयस्मा महाकस्सपो तस्स सत्ताहस्स अच्चयेन तम्हा समाधिम्हा वुट्ठासि. अथ खो आयस्मतो महाकस्सपस्स तम्हा समाधिम्हा वुट्ठितस्स एतदहोसि – ‘‘यंनूनाहं राजगहं पिण्डाय पविसेय्य’’न्ति.

तेन खो पन समयेन पञ्चमत्तानि देवतासतानि उस्सुक्कं आपन्नानि होन्ति आयस्मतो महाकस्सपस्स पिण्डपातपटिलाभाय. अथ खो आयस्मा महाकस्सपो तानि पञ्चमत्तानि देवतासतानि पटिक्खिपित्वा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय राजगहं पिण्डाय पाविसि.

तेन खो पन समयेन सक्को देवानमिन्दो आयस्मतो महाकस्सपस्स पिण्डपातं दातुकामो होति. पेसकारवण्णं अभिनिम्मिनित्वा तन्तं विनाति. सुजा [सुजाता (स्या. पी. क.)] असुरकञ्ञा तसरं पूरेति. अथ खो आयस्मा महाकस्सपो राजगहे सपदानं पिण्डाय चरमानो येन सक्कस्स देवानमिन्दस्स निवेसनं तेनुपसङ्कमि. अद्दसा खो सक्को देवानमिन्दो आयस्मन्तं महाकस्सपं दूरतोव आगच्छन्तं. दिस्वान घरा निक्खमित्वा पच्चुगन्त्वा हत्थतो पत्तं गहेत्वा घरं पविसित्वा [पविसेत्वा (क.)] घटिया ओदनं उद्धरित्वा पत्तं पूरेत्वा आयस्मतो महाकस्सपस्स अदासि. सो अहोसि पिण्डपातो अनेकसूपो अनेकब्यञ्जनो अनेकरसब्यञ्जनो [अनेकसूपरसब्यञ्जनो (सी. पी.)]. अथ खो आयस्मतो महाकस्सपस्स एतदहोसि – ‘‘को नु खो अयं सत्तो यस्सायं एवरूपो इद्धानुभावो’’ति? अथ खो आयस्मतो महाकस्सपस्स एतदहोसि – ‘‘सक्को खो अयं देवानमिन्दो’’ति. इति विदित्वा सक्कं देवानमिन्दं एतदवोच – ‘‘कतं खो ते इदं, कोसिय; मा [मास्सु (सी. स्या.)] पुनपि एवरूपमकासी’’ति. ‘‘अम्हाकम्पि, भन्ते कस्सप, पुञ्ञेन अत्थो; अम्हाकम्पि पुञ्ञेन करणीय’’न्ति.

अथ खो सक्को देवानमिन्दो आयस्मन्तं महाकस्सपं अभिवादेत्वा पदक्खिणं कत्वा वेहासं अब्भुग्गन्त्वा आकासे अन्तलिक्खे तिक्खत्तुं उदानं उदानेसि – ‘‘अहो दानं परमदानं [परमं दानं (पी. क.)] कस्सपे सुप्पतिट्ठितं! अहो दानं परमदानं कस्सपे सुप्पतिट्ठितं!! अहो दानं परमदानं कस्सपे सुप्पतिट्ठित’’न्ति!!! अस्सोसि खो भगवा दिब्बाय सोतधातुया विसुद्धाय अतिक्कन्तमानुसिकाय सक्कस्स देवानमिन्दस्स वेहासं अब्भुग्गन्त्वा आकासे अन्तलिक्खे तिक्खत्तुं उदानं उदानेन्तस्स – ‘‘अहो दानं परमदानं कस्सपे सुप्पतिट्ठितं! अहो दानं परमदानं कस्सपे सुप्पतिट्ठितं!! अहो दानं परमदानं कस्सपे सुप्पतिट्ठित’’न्ति!!!

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘पिण्डपातिकस्स भिक्खुनो,

अत्तभरस्स अनञ्ञपोसिनो;

देवा पिहयन्ति तादिनो,

उपसन्तस्स सदा सतीमतो’’ति. सत्तमं;