७. एकपुत्तकसुत्तं

१७. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्स उपासकस्स एकपुत्तको पियो मनापो कालङ्कतो होति.

अथ खो सम्बहुला उपासका अल्लवत्था अल्लकेसा दिवा दिवस्स येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदिंसु. एकमन्तं निसिन्ने खो ते उपासके भगवा एतदवोच – ‘‘किं नु खो तुम्हे, उपासका, अल्लवत्था अल्लकेसा इधूपसङ्कमन्ता दिवा दिवस्सा’’ति?

एवं वुत्ते, सो उपासको भगवन्तं एतदवोच – ‘‘मय्हं खो, भन्ते, एकपुत्तको पियो मनापो कालङ्कतो. तेन मयं अल्लवत्था अल्लकेसा इधूपसङ्कमन्ता दिवा दिवस्सा’’ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘पियरूपस्सादगधितासे [पियरूपस्सातगधितासे (सी. पी.)],

देवकाया पुथु मनुस्सा च;

अघाविनो परिजुन्ना,

मच्चुराजस्स वसं गच्छन्ति.

‘‘ये वे दिवा च रत्तो च,

अप्पमत्ता जहन्ति पियरूपं;

ते वे खणन्ति अघमूलं,

मच्चुनो आमिसं दुरतिवत्त’’न्ति. सत्तमं;