६. गब्भिनीसुत्तं
१६. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्स परिब्बाजकस्स दहरमाणविका पजापति होति गब्भिनी उपविजञ्ञा. अथ खो सा परिब्बाजिका तं परिब्बाजकं एतदवोच – ‘‘गच्छ त्वं, ब्राह्मण, तेलं आहर, यं मे विजाताय भविस्सती’’ति.
एवं वुत्ते, सो परिब्बाजको तं परिब्बाजिकं एतदवोच – ‘‘कुतो पनाहं, भोति [भोतिया (स्या. पी. क.)], तेलं आहरामी’’ति? दुतियम्पि खो सा परिब्बाजिका तं परिब्बाजकं एतदवोच – ‘‘गच्छ त्वं, ब्राह्मण, तेलं आहर, यं मे विजाताय भविस्सती’’ति. दुतियम्पि खो सो परिब्बाजिको तं परिब्बाजिकं एतदवोच – ‘‘कुतो पनाहं, भोति, तेलं आहरामी’’ति? ततियम्पि खो सा परिब्बाजिका तं परिब्बाजकं एतदवोच – ‘‘गच्छ त्वं, ब्राह्मण, तेलं आहर, यं मे विजाताय भविस्सती’’ति.
तेन खो पन समयेन रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स कोट्ठागारे समणस्स वा ब्राह्मणस्स वा सप्पिस्स वा तेलस्स वा यावदत्थं पातुं दीयति [दिय्यति (सी. क.)], नो नीहरितुं.
अथ खो तस्स परिब्बाजकस्स एतदहोसि – ‘‘रञ्ञो खो पन पसेनदिस्स कोसलस्स कोट्ठागारे समणस्स वा ब्राह्मणस्स वा सप्पिस्स वा तेलस्स वा यावदत्थं पातुं दीयति, नो नीहरितुं. यंनूनाहं रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स कोट्ठागारं गन्त्वा तेलस्स यावदत्थं पिवित्वा घरं आगन्त्वा उच्छद्दित्वान [उग्गिरित्वान (सी. स्या. पी.), उच्छदित्वा (सी. स्या. अट्ठ.), उच्छड्डित्वान (क.)] ददेय्यं, यं इमिस्सा विजाताय भविस्सती’’ति.
अथ खो सो परिब्बाजको रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स कोट्ठागारं गन्त्वा तेलस्स यावदत्थं पिवित्वा घरं आगन्त्वा नेव सक्कोति उद्धं कातुं, न पन अधो. सो दुक्खाहि तिब्बाहि [तिप्पाहि (स्या.)] खराहि कटुकाहि वेदनाहि फुट्ठो आवट्टति परिवट्टति.
अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय सावत्थिं पिण्डाय पाविसि. अद्दसा खो भगवा तं परिब्बाजकं दुक्खाहि तिब्बाहि खराहि कटुकाहि वेदनाहि फुट्ठं आवट्टमानं परिवट्टमानं.
अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –
‘‘सुखिनो वत ये अकिञ्चना,
वेदगुनो हि जना अकिञ्चना;
सकिञ्चनं पस्स विहञ्ञमानं,
जनो जनस्मिं पटिबन्धचित्तो’’ [पटिबद्धचित्तो (स्या.), पटिबन्धरुपो (?)] ति. छट्ठं;