५. उपासकसुत्तं

१५. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो इच्छानङ्गलको उपासको सावत्थिं अनुप्पत्तो होति केनचिदेव करणीयेन. अथ खो सो उपासको सावत्थियं तं करणीयं तीरेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नं खो तं उपासकं भगवा एतदवोच – ‘‘चिरस्सं खो त्वं, उपासक, इमं परियायमकासि यदिदं इधागमनाया’’ति.

‘‘चिरपटिकाहं, भन्ते, भगवन्तं दस्सनाय उपसङ्कमितुकामो, अपि चाहं केहिचि केहिचि किच्चकरणीयेहि ब्यावटो. एवाहं नासक्खिं भगवन्तं दस्सनाय उपसङ्कमितु’’न्ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘सुखं वत तस्स न होति किञ्चि,

सङ्खातधम्मस्स बहुस्सुतस्स;

सकिञ्चनं पस्स विहञ्ञमानं,

जनो जनस्मिं पटिबन्धरूपो’’ति. पञ्चमं;