६. महाकस्सपसुत्तं

६. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. तेन खो पन समयेन आयस्मा महाकस्सपो पिप्पलिगुहायं [पिप्फलिगुहायं (स्या.), सिम्बलिगुहायं (क.)] विहरति आबाधिको [आबाधिको होति (स्या. पी.)] दुक्खितो बाळ्हगिलानो. अथ खो आयस्मा महाकस्सपो अपरेन समयेन तम्हा आबाधा वुट्ठासि. अथ खो आयस्मतो महाकस्सपस्स तम्हा आबाधा वुट्ठितस्स एतदहोसि – ‘‘यंनूनाहं राजगहं पिण्डाय पविसेय्य’’न्ति.

तेन खो पन समयेन पञ्चमत्तानि देवतासतानि उस्सुक्कं आपन्नानि होन्ति आयस्मतो महाकस्सपस्स पिण्डपातपटिलाभाय. अथ खो आयस्मा महाकस्सपो तानि पञ्चमत्तानि देवतासतानि पटिक्खिपित्वा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय राजगहं पिण्डाय पाविसि – येन दलिद्दविसिखा कपणविसिखा पेसकारविसिखा. अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं महाकस्सपं राजगहे पिण्डाय चरन्तं येन दलिद्दविसिखा कपणविसिखा पेसकारविसिखा.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘अनञ्ञपोसिमञ्ञातं, दन्तं सारे पतिट्ठितं;

खीणासवं वन्तदोसं, तमहं ब्रूमि ब्राह्मण’’न्ति. छट्ठं;