७. भद्दकापिलानीथेरीअपदानं

२४४. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मान पारगू [सब्बधम्मेसु चक्खुमा (सी. पी.)];

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.

२४५. ‘‘तदाहु हंसवतियं, विदेहो नाम नामतो [नामको (स्या. पी.)];

सेट्ठी पहूतरतनो, तस्स जाया अहोसहं.

२४६. ‘‘कदाचि सो नरादिच्चं, उपेच्च सपरिज्जनो;

धम्ममस्सोसि बुद्धस्स, सब्बदुक्खभयप्पहं [दुक्खक्खयावहं (स्या.)].

२४७. ‘‘सावकं धुतवादानं, अग्गं कित्तेसि नायको;

सुत्वा सत्ताहिकं दानं, दत्वा बुद्धस्स तादिनो.

२४८. ‘‘निपच्च सिरसा पादे, तं ठानमभिपत्थयिं;

स हासयन्तो परिसं, तदा हि नरपुङ्गवो.

२४९. ‘‘सेट्ठिनो अनुकम्पाय, इमा गाथा अभासथ;

‘लच्छसे पत्थितं ठानं, निब्बुतो होहि पुत्तक.

२५०. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

२५१. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

कस्सपो नाम गोत्तेन, हेस्सति सत्थु सावको’.

२५२. ‘‘तं सुत्वा मुदितो हुत्वा, यावजीवं तदा जिनं;

मेत्तचित्तो परिचरि, पच्चयेहि विनायकं.

२५३. ‘‘सासनं जोतयित्वान, सो मद्दित्वा कुतित्थिये;

वेनेय्यं विनयित्वा च, निब्बुतो सो ससावको.

२५४. ‘‘निब्बुते तम्हि लोकग्गे, पूजनत्थाय सत्थुनो;

ञातिमित्ते समानेत्वा, सह तेहि अकारयि.

२५५. ‘‘सत्तयोजनिकं थूपं, उब्बिद्धं रतनामयं;

जलन्तं सतरंसिंव, सालराजंव फुल्लितं.

२५६. ‘‘सत्तसतसहस्सानि, पातियो [चातियो (स्या.)] तत्थ कारयि;

नळग्गी विय जोतन्ती [जोतन्ते (स्या. पी.)], रतनेहेव सत्तहि.

२५७. ‘‘गन्धतेलेन पूरेत्वा, दीपानुज्जलयी तहिं;

पूजनत्थाय [पूजत्थाय (सी. क.)] महेसिस्स, सब्बभूतानुकम्पिनो.

२५८. ‘‘सत्तसतसहस्सानि, पुण्णकुम्भानि कारयि;

रतनेहेव पुण्णानि, पूजनत्थाय महेसिनो.

२५९. ‘‘मज्झे अट्ठट्ठकुम्भीनं, उस्सिता कञ्चनग्घियो;

अतिरोचन्ति वण्णेन, सरदेव दिवाकरो.

२६०. ‘‘चतुद्वारेसु सोभन्ति, तोरणा रतनामया;

उस्सिता फलका रम्मा, सोभन्ति रतनामया.

२६१. ‘‘विरोचन्ति परिक्खित्ता [परिक्खायो (स्या.)], अवटंसा सुनिम्मिता;

उस्सितानि पटाकानि, रतनानि विरोचरे.

२६२. ‘‘सुरत्तं सुकतं चित्तं, चेतियं रतनामयं;

अतिरोचति वण्णेन, ससञ्झोव [ससज्झाव (स्या. क.), ससञ्जाव (पी.)] दिवाकरो.

२६३. ‘‘थूपस्स वेदियो तिस्सो, हरितालेन पूरयि;

एकं मनोसिलायेकं, अञ्जनेन च एकिकं.

२६४. ‘‘पूजं एतादिसं रम्मं, कारेत्वा वरवादिनो;

अदासि दानं सङ्घस्स, यावजीवं यथाबलं.

२६५. ‘‘सहाव सेट्ठिना तेन, तानि पुञ्ञानि सब्बसो;

यावजीवं करित्वान, सहाव सुगतिं गता.

२६६. ‘‘सम्पत्तियोनुभोत्वान, देवत्ते अथ मानुसे;

छाया विय सरीरेन, सह तेनेव संसरिं.

२६७. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, विपस्सी नाम नायको;

उप्पज्जि चारुदस्सनो, सब्बधम्मविपस्सको.

२६८. ‘‘तदायं बन्धुमतियं, ब्राह्मणो साधुसम्मतो;

अड्ढो सन्तो गुणेनापि [सत्थागमेनासि (सी.)], धनेन च सुदुग्गतो.

२६९. ‘‘तदापि तस्साहं आसिं, ब्राह्मणी समचेतसा;

कदाचि सो दिजवरो, सङ्गमेसि महामुनिं.

२७०. ‘‘निसिन्नं जनकायम्हि, देसेन्तं अमतं पदं;

सुत्वा धम्मं पमुदितो, अदासि एकसाटकं.

२७१. ‘‘घरमेकेन वत्थेन, गन्त्वानेतं स मब्रवि [ममब्रवि (सी. स्या. पी.)];

‘अनुमोद महापुञ्ञं [महापञ्ञे (सी.), महापुञ्ञे (स्या. क.)], दिन्नं बुद्धस्स साटकं’.

२७२. ‘‘तदाहं अञ्जलिं कत्वा, अनुमोदिं सुपीणिता [सुविदिता (स्या.), सुपीतिया (क.)];

‘सुदिन्नो साटको सामि, बुद्धसेट्ठस्स तादिनो’.

२७३. ‘‘सुखितो सज्जितो हुत्वा, संसरन्तो भवाभवे;

बाराणसिपुरे रम्मे, राजा आसि महीपति.

२७४. ‘‘तदा तस्स महेसीहं, इत्थिगुम्बस्स उत्तमा;

तस्साति दयिता [तस्सावि दुतियिका (स्या.)] आसिं, पुब्बस्नेहेन भत्तुनो [चुत्तरि (स्या. पी. क.)].

२७५. ‘‘पिण्डाय विचरन्ते ते [सो (सी. स्या. पी.)], अट्ठ पच्चेकनायके;

दिस्वा पमुदितो हुत्वा, दत्वा पिण्डं महारहं.

२७६. ‘‘पुनो निमन्तयित्वान, कत्वा रतनमण्डपं;

कम्मारेहि कतं पत्तं [कतं छत्तं (सी.), कतमट्ठं (स्या.)], सोवण्णं वत तत्तकं.

२७७. ‘‘समानेत्वान ते सब्बे, तेसं दानमदासि सो;

सोण्णासने पविट्ठानं, पसन्नो सेहि पाणिभि.

२७८. ‘‘तम्पि दानं सहादासिं, कासिराजेनहं तदा;

पुनाहं बाराणसियं, जाता कासिकगामके.

२७९. ‘‘कुटुम्बिककुले फीते, सुखितो सो सभातुको;

जेट्ठस्स भातुनो जाया, अहोसिं सुपतिब्बता.

२८०. ‘‘पच्चेकबुद्धं दिस्वान, कनियस्स मम भत्तुनो [भत्तुकनियसो (स्या.)];

भागन्नं तस्स दत्वान, आगते तम्हि पावदिं.

२८१. ‘‘नाभिनन्दित्थ सो दानं, ततो तस्स अदासहं;

उखा [बुद्धा (स्या.)] आनिय तं अन्नं, पुनो तस्सेव सो अदा.

२८२. ‘‘तदन्नं छड्डयित्वान, दुट्ठा बुद्धस्सहं तदा;

पत्तं कललपुण्णं तं, अदासिं तस्स तादिनो.

२८३. ‘‘दाने च गहणे चेव, अपचे पदुसेपि च;

समचित्तमुखं दिस्वा, तदाहं संविजिं भुसं.

२८४. ‘‘पुनो पत्तं गहेत्वान, सोधयित्वा सुगन्धिना;

पसन्नचित्ता पूरेत्वा, सघतं सक्करं अदं.

२८५. ‘‘यत्थ यत्थूपपज्जामि, सुरूपा होमि दानतो;

बुद्धस्स अपकारेन, दुग्गन्धा वदनेन च.

२८६. ‘‘पुन कस्सपवीरस्स, निधायन्तम्हि चेतिये;

सोवण्णं इट्ठकं वरं, अदासिं मुदिता अहं.

२८७. ‘‘चतुज्जातेन गन्धेन, निचयित्वा तमिट्ठकं;

मुत्ता दुग्गन्धदोसम्हा, सब्बङ्गसुसमागता.

२८८. ‘‘सत्तपातिसहस्सानि, रतनेहेव सत्तहि;

कारेत्वा घतपूरानि, वट्टीनि [वट्टीयो (सी.)] च सहस्ससो.

२८९. ‘‘पक्खिपित्वा पदीपेत्वा, ठपयिं सत्तपन्तियो;

पूजनत्थं लोकनाथस्स, विप्पसन्नेन चेतसा.

२९०. ‘‘तदापि तम्हि पुञ्ञम्हि, भागिनीयि विसेसतो;

पुन कासीसु सञ्जातो, सुमित्ता इति विस्सुतो.

२९१. ‘‘तस्साहं भरिया आसिं, सुखिता सज्जिता पिया;

तदा पच्चेकमुनिनो, अदासिं घनवेठनं.

२९२. ‘‘तस्सापि भागिनी आसिं, मोदित्वा दानमुत्तमं;

पुनापि कासिरट्ठम्हि, जातो कोलियजातिया.

२९३. ‘‘तदा कोलियपुत्तानं, सतेहि सह पञ्चहि;

पञ्चपच्चेकबुद्धानं, सतानि समुपट्ठहि.

२९४. ‘‘तेमासं तप्पयित्वान [वासयित्वान (स्या. पी.)], अदासि च तिचीवरे [तिचीवरं (स्या.)];

जाया तस्स तदा आसिं, पुञ्ञकम्मपथानुगा.

२९५. ‘‘ततो चुतो अहु राजा, नन्दो नाम महायसो;

तस्सापि महेसी आसिं, सब्बकामसमिद्धिनी.

२९६. ‘‘तदा राजा भवित्वान, ब्रह्मदत्तो महीपति;

पदुमवतीपुत्तानं, पच्चेकमुनिनं तदा.

२९७. ‘‘सतानि पञ्चनूनानि, यावजीवं उपट्ठहिं;

राजुय्याने निवासेत्वा, निब्बुतानि च पूजयिं.

२९८. ‘‘चेतियानि च कारेत्वा, पब्बजित्वा उभो मयं;

भावेत्वा अप्पमञ्ञायो, ब्रह्मलोकं अगम्हसे.

२९९. ‘‘ततो चुतो महातित्थे, सुजातो पिप्फलायनो;

माता सुमनदेवीति, कोसिगोत्तो दिजो पिता.

३००. ‘‘अहं मद्दे जनपदे, साकलाय पुरुत्तमे;

कप्पिलस्स दिजस्सासिं, धीता माता सुचीमति.

३०१. ‘‘घनकञ्चनबिम्बेन, निम्मिनित्वान मं पिता;

अदा कस्सपधीरस्स, कामेहि वज्जितस्समं.

३०२. ‘‘कदाचि सो कारुणिको, गन्त्वा कम्मन्तपेक्खको;

काकादिकेहि खज्जन्ते, पाणे दिस्वान संविजि.

३०३. ‘‘घरेवाहं तिले जाते, दिस्वानातपतापने;

किमि काकेहि खज्जन्ते, संवेगमलभिं तदा.

३०४. ‘‘तदा सो पब्बजी धीरो, अहं तमनुपब्बजिं;

पञ्चवस्सानि निवसिं, परिब्बाजवते [परिब्बाजपथे (स्या. पी.)] अहं.

३०५. ‘‘यदा पब्बजिता आसि, गोतमी जिनपोसिका;

तदाहं तमुपगन्त्वा, बुद्धेन अनुसासिता.

३०६. ‘‘न चिरेनेव कालेन, अरहत्तमपापुणिं;

अहो कल्याणमित्तत्तं, कस्सपस्स सिरीमतो.

३०७. ‘‘सुतो बुद्धस्स दायादो, कस्सपो सुसमाहितो;

पुब्बेनिवासं यो वेदि, सग्गापायञ्च पस्सति.

३०८. ‘‘अथो जातिक्खयं पत्तो, अभिञ्ञावोसितो मुनि;

एताहि तीहि विज्जाहि, तेविज्जो होति ब्राह्मणो.

३०९. ‘‘तथेव भद्दकापिलानी [भद्दाकापिलानी (सी. पी.)], तेविज्जा मच्चुहायिनी;

धारेति अन्तिमं देहं, जित्वा मारं सवाहनं.

३१०. ‘‘दिस्वा आदीनवं लोके, उभो पब्बजिता मयं;

त्यम्ह खीणासवा दन्ता, सीतिभूताम्ह निब्बुता.

३११. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवा.

३१२. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

३१३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं भद्दकापिलानी भिक्खुनी इमा गाथायो अभासित्थाति.

भद्दकापिलानीथेरियापदानं सत्तमं.