६. सोणाथेरीअपदानं
२२०. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मान पारगू;
इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.
२२१. ‘‘तदा सेट्ठिकुले जाता, सुखिता पूजिता पिया;
उपेत्वा तं मुनिवरं, अस्सोसिं मधुरं वचं.
२२२. ‘‘आरद्धवीरियानग्गं, वण्णेसि [वण्णेति (स्या.)] भिक्खुनिं जिनो;
तं सुत्वा मुदिता हुत्वा, कारं कत्वान सत्थुनो.
२२३. ‘‘अभिवादिय सम्बुद्धं, ठानं तं पत्थयिं तदा;
अनुमोदि महावीरो, ‘सिज्झतं पणिधी तव.
२२४. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;
गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.
२२५. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादा, ओरसा धम्मनिम्मिता;
सोणाति नाम नामेन, हेस्सति सत्थु साविका’.
२२६. ‘‘तं सुत्वा मुदिता हुत्वा, यावजीवं तदा जिनं;
मेत्तचित्ता परिचरिं, पच्चयेहि विनायकं.
२२७. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;
जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.
२२८. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, जाता सेट्ठिकुले अहं;
सावत्थियं पुरवरे, इद्धे फीते महद्धने.
२२९. ‘‘यदा च योब्बनप्पत्ता, गन्त्वा पतिकुलं अहं;
दस पुत्तानि अजनिं, सुरूपानि विसेसतो.
२३०. ‘‘सुखेधिता च ते सब्बे, जननेत्तमनोहरा;
अमित्तानम्पि रुचिता, मम पगेव ते पिया.
२३१. ‘‘ततो मय्हं अकामाय, दसपुत्तपुरक्खतो;
पब्बजित्थ स मे भत्ता, देवदेवस्स सासने.
२३२. ‘‘तदेकिका विचिन्तेसिं, जीवितेनालमत्थु मे;
चत्ताय पतिपुत्तेहि, वुड्ढाय च वराकिया.
२३३. ‘‘अहम्पि तत्थ गच्छिस्सं, सम्पत्तो यत्थ मे पति;
एवाहं चिन्तयित्वान, पब्बजिं अनगारियं.
२३४. ‘‘ततो च मं भिक्खुनियो, एकं भिक्खुनुपस्सये;
विहाय गच्छुमोवादं, तापेहि उदकं इति.
२३५. ‘‘तदा उदकमाहित्वा, ओकिरित्वान कुम्भिया;
चुल्ले ठपेत्वा आसीना, ततो चित्तं समादहिं.
२३६. ‘‘खन्धे अनिच्चतो दिस्वा, दुक्खतो च अनत्ततो;
खेपेत्वा आसवे सब्बे, अरहत्तमपापुणिं.
२३७. ‘‘तदागन्त्वा भिक्खुनियो, उण्होदकमपुच्छिसुं;
तेजोधातुमधिट्ठाय, खिप्पं सन्तापयिं जलं.
२३८. ‘‘विम्हिता ता जिनवरं, एतमत्थमसावयुं;
तं सुत्वा मुदितो नाथो, इमं गाथं अभासथ.
२३९. ‘‘‘यो च वस्ससतं जीवे, कुसीतो हीनवीरियो;
एकाहं जीवितं सेय्यो, वीरियमारभतो दळ्हं’.
२४०. ‘‘आराधितो महावीरो, मया सुप्पटिपत्तिया;
आरद्धवीरियानग्गं, ममाह स महामुनि.
२४१. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवा.
२४२. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.
२४३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.
इत्थं सुदं सोणा भिक्खुनी इमा गाथायो अभासित्थाति.
सोणाथेरियापदानं छट्ठं.