५. नन्दाथेरीअपदानं

१६६. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मान पारगू;

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.

१६७. ‘‘ओवादको विञ्ञापको, तारको सब्बपाणिनं;

देसनाकुसलो बुद्धो, तारेसि जनतं बहुं.

१६८. ‘‘अनुकम्पको कारुणिको, हितेसी सब्बपाणिनं;

सम्पत्ते तित्थिये सब्बे, पञ्चसीले पतिट्ठपि.

१६९. ‘‘एवं निराकुलं आसि, सुञ्ञतं तित्थियेहि च;

विचित्तं अरहन्तेहि, वसीभूतेहि तादिभि.

१७०. ‘‘रतनानट्ठपञ्ञासं, उग्गतोव महामुनि;

कञ्चनग्घियसङ्कासो, बात्तिंसवरलक्खणो.

१७१. ‘‘वस्ससतसहस्सानि, आयु विज्जति तावदे;

तावता तिट्ठमानो सो, तारेसि जनतं बहुं.

१७२. ‘‘तदाहं हंसवतियं, जाता सेट्ठिकुले अहुं;

नानारतनपज्जोते, महासुखसमप्पिता.

१७३. ‘‘उपेत्वा तं महावीरं, अस्सोसिं धम्मदेसनं;

अमतं परमस्सादं, परमत्थनिवेदकं.

१७४. ‘‘तदा निमन्तयित्वान, ससङ्घं लोकनायकं;

दत्वा तस्स महादानं, पसन्ना सेहि पाणिभि.

१७५. ‘‘झायिनीनं भिक्खुनीनं, अग्गट्ठानमपत्थयिं;

निपच्च सिरसा धीरं, ससङ्घं लोकनायकं.

१७६. ‘‘तदा अदन्तदमको, तिलोकसरणो पभू;

ब्याकासि नरसारथि, ‘लच्छसे तं सुपत्थितं.

१७७. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

१७८. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादा, ओरसा धम्मनिम्मिता;

नन्दाति नाम नामेन, हेस्सति सत्थु साविका’.

१७९. ‘‘तं सुत्वा मुदिता हुत्वा, यावजीवं तदा जिनं;

मेत्तचित्ता परिचरिं, पच्चयेहि विनायकं.

१८०. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१८१. ‘‘ततो चुता याममगं, ततोहं तुसितं गता [अगं (सी. पी. क.)];

ततो च निम्मानरतिं, वसवत्तिपुरं ततो [गता (स्या.)].

१८२. ‘‘यत्थ यत्थूपपज्जामि, तस्स कम्मस्स वाहसा;

तत्थ तत्थेव राजूनं, महेसित्तमकारयिं.

१८३. ‘‘ततो चुता मनुस्सत्ते, राजानं चक्कवत्तिनं;

मण्डलीनञ्च राजूनं, महेसित्तमकारयिं.

१८४. ‘‘सम्पत्तिं अनुभोत्वान, देवेसु मनुजेसु च;

सब्बत्थ सुखिता हुत्वा, नेककप्पेसु संसरिं.

१८५. ‘‘पच्छिमे भवे सम्पत्ते, सुरम्मे [पुरस्मिं (स्या.)] कपिलव्हये;

रञ्ञो सुद्धोदनस्साहं, धीता आसिं अनिन्दिता.

१८६. ‘‘सिरिया [सिरिंव (सी.), रंसिरिव (स्या.)] रूपिनिं दिस्वा, नन्दितं आसि तं कुलं;

तेन नन्दाति मे नामं, सुन्दरं पवरं अहु.

१८७. ‘‘युवतीनञ्च सब्बासं, कल्याणीति च विस्सुता;

तस्मिम्पि नगरे रम्मे, ठपेत्वा तं यसोधरं.

१८८. ‘‘जेट्ठो भाता तिलोकग्गो, पच्छिमो [मज्झिमो (पी.)] अरहा तथा;

एकाकिनी गहट्ठाहं, मातरा परिचोदिता.

१८९. ‘‘‘साकियम्हि कुले जाता, पुत्ते बुद्धानुजा तुवं;

नन्देनपि विना भूता, अगारे किं नु अच्छसि.

१९०. ‘‘‘जरावसानं योब्बञ्ञं, रूपं असुचिसम्मतं;

रोगन्तमपिचारोग्यं, जीवितं मरणन्तिकं.

१९१. ‘‘‘इदम्पि ते सुभं रूपं, ससीकन्तं मनोहरं;

भूसनानं अलङ्कारं, सिरिसङ्घाटसन्निभं.

१९२. ‘‘‘पुञ्जितं लोकसारंव, नयनानं रसायनं;

पुञ्ञानं कित्तिजननं, उक्काककुलनन्दनं.

१९३. ‘‘‘न चिरेनेव कालेन, जरा समधिसेस्सति [समभिभोस्सति (सी. स्या.), समधिहेस्सति (पी.)];

विहाय गेहं कारुञ्ञे [कारुञ्ञे (सी. पी.), पारय्हिं (स्या.)], चर धम्ममनिन्दिते’.

१९४. ‘‘सुत्वाहं मातु वचनं, पब्बजिं अनगारियं;

देहेन न तु चित्तेन, रूपयोब्बनलाळिता.

१९५. ‘‘महता च पयत्तेन, झानज्झेन परं मम;

कातुञ्च वदते माता, न चाहं तत्थ उस्सुका.

१९६. ‘‘ततो महाकारुणिको, दिस्वा मं कामलालसं [कमलाननं (स्या.)];

निब्बिन्दनत्थं रूपस्मिं, मम चक्खुपथे जिनो.

१९७. ‘‘सकेन आनुभावेन, इत्थिं मापेसि सोभिनिं;

दस्सनीयं सुरुचिरं, ममतोपि सुरूपिनिं.

१९८. ‘‘तमहं विम्हिता दिस्वा, अतिविम्हितदेहिनिं;

चिन्तयिं सफलं मेति, नेत्तलाभञ्च मानुसं.

१९९. ‘‘तमहं एहि सुभगे, येनत्थो तं वदेहि मे;

कुलं ते नामगोत्तञ्च, वद मे यदि ते पियं.

२००. ‘न वञ्चकालो सुभगे [पञ्हकालो सुभणे (सी. स्या. पी.)], उच्छङ्गे मं निवासय;

सीदन्तीव ममङ्गानि, पसुप्पय मुहुत्तकं’.

२०१. ‘‘ततो सीसं ममङ्के सा, कत्वा सयि सुलोचना;

तस्सा नलाटे पतिता, लुद्धा [लूता (स्या.)] परमदारुणा.

२०२. ‘‘सह तस्सा निपातेन, पिळका उपपज्जथ;

पग्घरिंसु पभिन्ना च, कुणपा पुब्बलोहिता.

२०३. ‘‘पभिन्नं वदनञ्चापि, कुणपं पूतिगन्धनं;

उद्धुमातं विनिलञ्च, पुब्बञ्चापि सरीरकं.

२०४. ‘‘सा पवेदितसब्बङ्गी, निस्ससन्ती मुहुं मुहुं;

वेदयन्ती सकं दुक्खं, करुणं परिदेवयि.

२०५. ‘‘‘दुक्खेन दुक्खिता होमि, फुसयन्ति च वेदना;

महादुक्खे निमुग्गम्हि, सरणं होहि मे सखी’.

२०६. ‘‘‘कुहिं वदनसोभं ते, कुहिं ते तुङ्गनासिका;

तम्बबिम्बवरोट्ठं ते, वदनं ते कुहिं गतं.

२०७. ‘‘‘कुहिं ससीनिभं वण्णं, कम्बुगीवा कुहिं गता;

दोळालोलाव [दामामालञ्च (स्या.), दोलोलुल्लाव (क.)] ते कण्णा, वेवण्णं समुपागता.

२०८. ‘‘‘मकुळखारकाकारा [मकुलम्बुरूहाकारा (सी.), मकुळपदुमाकारा (स्या.)], कलिकाव [कलसाव (सी. स्या. पी.)] पयोधरा;

पभिन्ना पूतिकुणपा, दुट्ठगन्धित्तमागता.

२०९. ‘‘‘वेदिमज्झाव सुस्सोणी [तनुमज्झा पुथुस्सोणी (सी. स्या.), वेदिमज्झा पुथुस्सोणी (पी.)], सूनाव नीतकिब्बिसा;

जाता अमेज्झभरिता, अहो रूपमसस्सतं.

२१०. ‘‘‘सब्बं सरीरसञ्जातं, पूतिगन्धं भयानकं;

सुसानमिव बीभच्छं, रमन्ते यत्थ बालिसा’.

२११. ‘‘तदा महाकारुणिको, भाता मे लोकनायको;

दिस्वा संविग्गचित्तं मं, इमा गाथा अभासथ.

२१२. ‘‘‘आतुरं कुणपं पूतिं, पस्स नन्दे समुस्सयं;

असुभाय चित्तं भावेहि, एकग्गं सुसमाहितं.

२१३. ‘‘‘यथा इदं तथा एतं, यथा एतं तथा इदं;

दुग्गन्धं पूतिकं वाति, बालानं अभिनन्दितं.

२१४. ‘‘‘एवमेतं अवेक्खन्ती, रत्तिन्दिवमतन्दिता;

ततो सकाय पञ्ञाय, अभिनिब्बिज्झ दक्खसि’.

२१५. ‘‘ततोहं अतिसंविग्गा, सुत्वा गाथा सुभासिता;

तत्रट्ठितावहं सन्ती, अरहत्तमपापुणिं.

२१६. ‘‘यत्थ यत्थ निसिन्नाहं, सदा झानपरायना;

जिनो तस्मिं गुणे तुट्ठो, एतदग्गे ठपेसि मं.

२१७. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवा.

२१८. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

२१९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं नन्दा भिक्खुनी जनपदकल्याणी इमा गाथायो अभासित्थाति.

नन्दाथेरियापदानं पञ्चमं.