४. सकुलाथेरीअपदानं

१३१. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मान पारगू;

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.

१३२. ‘‘हिताय सब्बसत्तानं, सुखाय वदतं वरो;

अत्थाय पुरिसाजञ्ञो, पटिपन्नो सदेवके.

१३३. ‘‘यसग्गपत्तो सिरिमा, कित्तिवण्णगतो जिनो;

पूजितो सब्बलोकस्स, दिसासब्बासु विस्सुतो.

१३४. ‘‘उत्तिण्णविचिकिच्छो सो, वीतिवत्तकथंकथो;

सम्पुण्णमनसङ्कप्पो, पत्तो सम्बोधिमुत्तमं.

१३५. ‘‘अनुप्पन्नस्स मग्गस्स, उप्पादेता नरुत्तमो;

अनक्खातञ्च अक्खासि, असञ्जातञ्च सञ्जनी.

१३६. ‘‘मग्गञ्ञू च मग्गविदू, मग्गक्खायी नरासभो;

मग्गस्स कुसलो सत्था, सारथीनं वरुत्तमो.

१३७. ‘‘महाकारुणिको सत्था, धम्मं देसेसि नायको;

निमुग्गे कामपङ्कम्हि, समुद्धरति पाणिने.

१३८. ‘‘तदाहं हंसवतियं, जाता खत्तियनन्दना;

सुरूपा सधना चापि, दयिता च सिरीमती.

१३९. ‘‘आनन्दस्स महारञ्ञो, धीता परमसोभणा;

वेमाता [वेमातु (सी.)] भगिनी चापि, पदुमुत्तरनामिनो.

१४०. ‘‘राजकञ्ञाहि सहिता, सब्बाभरणभूसिता;

उपागम्म महावीरं, अस्सोसिं धम्मदेसनं.

१४१. ‘‘तदा हि सो लोकगरु, भिक्खुनिं दिब्बचक्खुकं;

कित्तयं परिसामज्झे [चतुपरिसाय मज्झे (स्या.)], अग्गट्ठाने ठपेसि तं.

१४२. ‘‘सुणित्वा तमहं हट्ठा, दानं दत्वान सत्थुनो;

पूजित्वान च सम्बुद्धं, दिब्बचक्खुं अपत्थयिं.

१४३. ‘‘ततो अवोच मं सत्था, ‘नन्दे लच्छसि पत्थितं;

पदीपधम्मदानानं, फलमेतं सुनिच्छितं.

१४४. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

१४५. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादा, ओरसा धम्मनिम्मिता;

सकुला नाम नामेन [सकुलाति च नामेन (स्या.)], हेस्सति सत्थु साविका’.

१४६. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१४७. ‘‘इमम्हि भद्दके कप्पे, ब्रह्मबन्धु महायसो;

कस्सपो नाम गोत्तेन, उप्पज्जि वदतं वरो.

१४८. ‘‘परिब्बाजकिनी आसिं, तदाहं एकचारिनी;

भिक्खाय विचरित्वान, अलभिं तेलमत्तकं.

१४९. ‘‘तेन दीपं पदीपेत्वा, उपट्ठिं सब्बसंवरिं;

चेतियं द्विपदग्गस्स [दिपदग्गस्स (सी. स्या. पी.)], विप्पसन्नेन चेतसा.

१५०. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१५१. ‘‘यत्थ यत्थूपपज्जामि, तस्स कम्मस्स वाहसा;

पज्जलन्ति [सञ्जलन्ति (स्या. क.), संचरन्ति (पी.)] महादीपा, तत्थ तत्थ गताय मे.

१५२. ‘‘तिरोकुट्टं तिरोसेलं, समतिग्गय्ह पब्बतं;

पस्सामहं यदिच्छामि, दीपदानस्सिदं फलं.

१५३. ‘‘विसुद्धनयना होमि, यससा च जलामहं;

सद्धापञ्ञावती चेव, दीपदानस्सिदं फलं.

१५४. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, जाता विप्पकुले अहं;

पहूतधनधञ्ञम्हि, मुदिते राजपूजिते.

१५५. ‘‘अहं सब्बङ्गसम्पन्ना, सब्बाभरणभूसिता;

पुरप्पवेसे सुगतं, वातपाने ठिता अहं.

१५६. ‘‘दिस्वा जलन्तं यससा, देवमनुस्ससक्कतं;

अनुब्यञ्जनसम्पन्नं, लक्खणेहि विभूसितं.

१५७. ‘‘उदग्गचित्ता सुमना, पब्बज्जं समरोचयिं;

न चिरेनेव कालेन, अरहत्तमपापुणिं.

१५८. ‘‘इद्धीसु च वसी होमि, दिब्बाय सोतधातुया;

परचित्तानि जानामि, सत्थुसासनकारिका.

१५९. ‘‘पुब्बेनिवासं जानामि, दिब्बचक्खु विसोधितं;

खेपेत्वा आसवे सब्बे, विसुद्धासिं सुनिम्मला.

१६०. ‘‘परिचिण्णो मया सत्था, कतं बुद्धस्स सासनं;

ओहितो गरुको भारो, भवनेत्ति समूहता.

१६१. ‘‘यस्सत्थाय पब्बजिता, अगारस्मानगारियं;

सो मे अत्थो अनुप्पत्तो, सब्बसंयोजनक्खयो.

१६२. ‘‘ततो महाकारुणिको, एतदग्गे ठपेसि मं;

दिब्बचक्खुकानं अग्गा, सकुलाति नरुत्तमो.

१६३. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवा.

१६४. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१६५. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं सकुला भिक्खुनी इमा गाथायो अभासित्थाति.

सकुलाथेरियापदानं चतुत्थं.