३. धम्मदिन्नाथेरीअपदानं

९५. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मान पारगू;

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.

९६. ‘‘तदाहं हंसवतियं, कुले अञ्ञतरे अहुं;

परकम्मकारी आसिं, निपका सीलसंवुता.

९७. ‘‘पदुमुत्तरबुद्धस्स, सुजातो अग्गसावको;

विहारा अभिनिक्खम्म, पिण्डपाताय [पत्तमादाय (क.)] गच्छति.

९८. ‘‘घटं गहेत्वा गच्छन्ती, तदा उदकहारिका;

तं दिस्वा अददं पूपं, पसन्ना सेहि पाणिभि.

९९. ‘‘पटिग्गहेत्वा तत्थेव, निसिन्नो परिभुञ्जि सो;

ततो नेत्वान तं गेहं, अदासिं तस्स भोजनं.

१००. ‘‘ततो मे अय्यको तुट्ठो, अकरी सुणिसं सकं;

सस्सुया सह गन्त्वान, सम्बुद्धं अभिवादयिं.

१०१. ‘‘तदा सो धम्मकथिकं, भिक्खुनिं परिकित्तयं;

ठपेसि एतदग्गम्हि, तं सुत्वा मुदिता अहं.

१०२. ‘‘निमन्तयित्वा सुगतं, ससङ्घं लोकनायकं;

महादानं ददित्वान, तं ठानमभिपत्थयिं.

१०३. ‘‘ततो मं सुगतो आह, घननिन्नादसुस्सरो [घननिन्नादसुस्सरे (क.)];

‘ममुपट्ठाननिरते, ससङ्घपरिवेसिके.

१०४. ‘‘‘सद्धम्मस्सवने युत्ते, गुणवद्धितमानसे;

भद्दे भवस्सु मुदिता, लच्छसे पणिधीफलं.

१०५. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

१०६. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादा, ओरसा धम्मनिम्मिता;

धम्मदिन्नाति नामेन, हेस्सति सत्थु साविका’.

१०७. ‘‘तं सुत्वा मुदिता हुत्वा, यावजीवं महामुनिं;

मेत्तचित्ता परिचरिं, पच्चयेहि विनायकं.

१०८. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१०९. ‘‘इमम्हि भद्दके कप्पे, ब्रह्मबन्धु महायसो;

कस्सपो नाम गोत्तेन, उप्पज्जि वदतं वरो.

११०. ‘‘उपट्ठाको महेसिस्स, तदा आसि नरिस्सरो;

कासिराजा किकी नाम, बाराणसिपुरुत्तमे.

१११. ‘‘छट्ठा तस्सासहं धीता, सुधम्मा इति विस्सुता;

धम्मं सुत्वा जिनग्गस्स, पब्बज्जं समरोचयिं.

११२. ‘‘अनुजानि न नो तातो, अगारेव तदा मयं;

वीसवस्ससहस्सानि, विचरिम्ह अतन्दिता.

ततियं भाणवारं.

११३. ‘‘कोमारिब्रह्मचरियं, राजकञ्ञा सुखेधिता;

बुद्धोपट्ठाननिरता, मुदिता सत्त धीतरो.

११४. ‘‘समणी समणगुत्ता च, भिक्खुनी भिक्खुदायिका;

धम्मा चेव सुधम्मा च, सत्तमी सङ्घदायिका.

११५. ‘‘खेमा उप्पलवण्णा च, पटाचारा च कुण्डला;

गोतमी च अहञ्चेव, विसाखा होति सत्तमी.

११६. ‘‘तेहि कम्मेहि सुकतेहि, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

११७. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, गिरिब्बजपुरुत्तमे;

जाता सेट्ठिकुले फीते, सब्बकामसमिद्धिने.

११८. ‘‘यदा रूपगुणूपेता, पठमे योब्बने ठिता;

तदा परकुलं गन्त्वा, वसिं सुखसमप्पिता.

११९. ‘‘उपेत्वा लोकसरणं, सुणित्वा धम्मदेसनं;

अनागामिफलं पत्तो, सामिको मे सुबुद्धिमा.

१२०. ‘‘तदाहं अनुजानेत्वा, पब्बजिं अनगारियं;

न चिरेनेव कालेन, अरहत्तमपापुणिं.

१२१. ‘‘तदा उपासको सो मं, उपगन्त्वा अपुच्छथ;

गम्भीरे निपुणे पञ्हे, ते सब्बे ब्याकरिं अहं.

१२२. ‘‘जिनो तस्मिं गुणे तुट्ठो, एतदग्गे ठपेसि मं;

‘भिक्खुनिं धम्मकथिकं, नाञ्ञं पस्सामि एदिसिं.

१२३. ‘धम्मदिन्ना यथा धीरा, एवं धारेथ भिक्खवो’;

‘‘एवाहं पण्डिता होमि [जाता (सी.), नाम (स्या.)], नायकेनानुकम्पिता.

१२४. ‘‘परिचिण्णो मया सत्था, कतं बुद्धस्स सासनं;

ओहितो गरुको भारो, भवनेत्ति समूहता.

१२५. ‘‘यस्सत्थाय पब्बजिता, अगारस्मानगारियं;

सो मे अत्थो अनुप्पत्तो, सब्बसंयोजनक्खयो.

१२६. ‘‘इद्धीसु च वसी होमि, दिब्बाय सोतधातुया;

परचित्तानि जानामि, सत्थुसासनकारिका.

१२७. ‘‘पुब्बेनिवासं जानामि, दिब्बचक्खु विसोधितं;

खेपेत्वा आसवे सब्बे, विसुद्धासिं सुनिम्मला.

१२८. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवा.

१२९. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१३०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं धम्मदिन्ना भिक्खुनी इमा गाथायो अभासित्थाति.

धम्मदिन्नाथेरियापदानं ततियं.