१. कुण्डलकेसाथेरीअपदानं

१. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मान पारगू;

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.

२. ‘‘तदाहं हंसवतियं, जाता सेट्ठिकुले अहुं;

नानारतनपज्जोते, महासुखसमप्पिता.

३. ‘‘उपेत्वा तं महावीरं, अस्सोसिं धम्मदेसनं;

ततो जातप्पसादाहं, उपेसिं सरणं जिनं.

४. ‘‘तदा महाकारुणिको, पदुमुत्तरनामको;

खिप्पाभिञ्ञानमग्गन्ति, ठपेसि भिक्खुनिं सुभं.

५. ‘‘तं सुत्वा मुदिता हुत्वा, दानं दत्वा महेसिनो;

निपच्च सिरसा पादे, तं ठानमभिपत्थयिं.

६. ‘‘अनुमोदि महावीरो, ‘भद्दे यं तेभिपत्थितं;

समिज्झिस्सति तं सब्बं, सुखिनी होहि निब्बुता.

७. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

८. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादा, ओरसा धम्मनिम्मिता;

भद्दाकुण्डलकेसाति, हेस्सति सत्थु साविका’.

९. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१०. ‘‘ततो चुता याममगं, ततोहं तुसितं गता;

ततो च निम्मानरतिं, वसवत्तिपुरं ततो.

११. ‘‘यत्थ यत्थूपपज्जामि, तस्स कम्मस्स वाहसा;

तत्थ तत्थेव राजूनं, महेसित्तमकारयिं.

१२. ‘‘ततो चुता मनुस्सेसु, राजूनं चक्कवत्तिनं;

मण्डलीनञ्च राजूनं, महेसित्तमकारयिं.

१३. ‘‘सम्पत्तिं अनुभोत्वान, देवेसु मानुसेसु च;

सब्बत्थ सुखिता हुत्वा, नेककप्पेसु संसरिं.

१४. ‘‘इमम्हि भद्दके कप्पे, ब्रह्मबन्धु महायसो;

कस्सपो नाम गोत्तेन, उप्पज्जि वदतं वरो.

१५. ‘‘उपट्ठाको महेसिस्स, तदा आसि नरिस्सरो;

कासिराजा किकी नाम, बाराणसिपुरुत्तमे.

१६. ‘‘तस्स धीता चतुत्थासिं, भिक्खुदायीति विस्सुता;

धम्मं सुत्वा जिनग्गस्स, पब्बज्जं समरोचयिं.

१७. ‘‘अनुजानि न नो तातो, अगारेव तदा मयं;

वीसवस्ससहस्सानि, विचरिम्ह अतन्दिता.

१८. ‘‘कोमारिब्रह्मचरियं, राजकञ्ञा सुखेधिता;

बुद्धोपट्ठाननिरता, मुदिता सत्त धीतरो.

१९. ‘‘समणी समणगुत्ता च, भिक्खुनी भिक्खुदायिका;

धम्मा चेव सुधम्मा च, सत्तमी सङ्घदायिका.

२०. ‘‘खेमा उप्पलवण्णा च, पटाचारा अहं तदा;

किसागोतमी धम्मदिन्ना, विसाखा होति सत्तमी.

२१. ‘‘तेहि कम्मेहि सुकतेहि, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

२२. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, गिरिब्बजपुरुत्तमे;

जाता सेट्ठिकुले फीते, यदाहं योब्बने ठिता.

२३. ‘‘चोरं वधत्थं नीयन्तं, दिस्वा रत्ता तहिं अहं;

पिता मे तं सहस्सेन, मोचयित्वा वधा ततो.

२४. ‘‘अदासि तस्स मं तातो, विदित्वान मनं मम;

तस्साहमासिं विसट्ठा, अतीव दयिता हिता.

२५. ‘‘सो मे भूसनलोभेन, बलिमज्झासयो [खलितज्झासयो (सी.), बलिं पच्चाहरं (स्या.), मालपच्छाहतं (पी.)] दिसो;

चोरप्पपातं नेत्वान, पब्बतं चेतयी वधं.

२६. ‘‘तदाहं पणमित्वान, सत्तुकं सुकतञ्जली;

रक्खन्ती अत्तनो पाणं, इदं वचनमब्रविं.

२७. ‘‘‘इदं सुवण्णकेयूरं, मुत्ता वेळुरिया बहू;

सब्बं हरस्सु [वरस्सु (क.)] भद्दन्ते, मञ्च दासीति सावय’.

२८. ‘‘‘ओरोपयस्सु कल्याणी, मा बाळ्हं परिदेवसि;

न चाहं अभिजानामि, अहन्त्वा धनमाभतं’.

२९. ‘‘‘यतो सरामि अत्तानं, यतो पत्तोस्मि विञ्ञुतं;

न चाहं अभिजानामि, अञ्ञं पियतरं तया’.

३०. ‘‘‘एहि तं उपगूहिस्सं, कत्वान तं पदक्खिणं;

न च दानि पुनो अत्थि [तं वन्दामि पुन नत्थि (स्या.)], मम तुय्हञ्च सङ्गमो.

३१. ‘‘‘न हि सब्बेसु ठानेसु, पुरिसो होति पण्डितो;

इत्थीपि पण्डिता होति, तत्थ तत्थ विचक्खणा.

३२. ‘‘‘न हि सब्बेसु ठानेसु, पुरिसो होति पण्डितो;

इत्थीपि पण्डिता होति, लहुं अत्थविचिन्तिका.

३३. ‘‘‘लहुञ्च वत खिप्पञ्च, निकट्ठे [नेकत्थे (सी. स्या.)] समचेतयिं;

मिगं उण्णा यथा एवं [चित्तपुण्णाय तानेव (स्या.), मिगं पुण्णाय तेनेव (पी.)], तदाहं सत्तुकं वधिं.

३४. ‘‘‘यो च उप्पतितं अत्थं, न खिप्पमनुबुज्झति;

सो हञ्ञते मन्दमति, चोरोव गिरिगब्भरे.

३५. ‘‘‘यो च उप्पतितं अत्थं, खिप्पमेव निबोधति;

मुच्चते सत्तुसम्बाधा, तदाहं सत्तुका यथा’.

३६. ‘‘तदाहं पातयित्वान, गिरिदुग्गम्हि सत्तुकं;

सन्तिकं सेतवत्थानं, उपेत्वा पब्बजिं अहं.

३७. ‘‘सण्डासेन च केसे मे, लुञ्चित्वा सब्बसो तदा;

पब्बजित्वान समयं, आचिक्खिंसु निरन्तरं.

३८. ‘‘ततो तं उग्गहेत्वाहं, निसीदित्वान एकिका;

समयं तं विचिन्तेसिं, सुवानो मानुसं करं.

३९. ‘‘छिन्नं गय्ह समीपे मे, पातयित्वा अपक्कमि;

दिस्वा निमित्तमलभिं, हत्थं तं पुळवाकुलं.

४०. ‘‘ततो उट्ठाय संविग्गा, अपुच्छिं सहधम्मिके;

ते अवोचुं विजानन्ति, तं अत्थं सक्यभिक्खवो.

४१. ‘‘साहं तमत्थं पुच्छिस्सं, उपेत्वा बुद्धसावके;

ते ममादाय गच्छिंसु, बुद्धसेट्ठस्स सन्तिकं.

४२. ‘‘सो मे धम्ममदेसेसि, खन्धायतनधातुयो;

असुभानिच्चदुक्खाति, अनत्ताति च नायको.

४३. ‘‘तस्स धम्मं सुणित्वाहं, धम्मचक्खुं विसोधयिं;

ततो विञ्ञातसद्धम्मा, पब्बज्जं उपसम्पदं.

४४. ‘‘आयाचितो तदा आह, ‘एहि भद्दे’ति नायको;

तदाहं उपसम्पन्ना, परित्तं तोयमद्दसं.

४५. ‘‘पादपक्खालनेनाहं, ञत्वा सउदयब्बयं;

तथा सब्बेपि सङ्खारे, ईदिसं चिन्तयिं [सङ्खारा, इति संचिन्तयिं (सी. स्या. पी.)] तदा.

४६. ‘‘ततो चित्तं विमुच्चि मे, अनुपादाय सब्बसो;

खिप्पाभिञ्ञानमग्गं मे, तदा पञ्ञापयी जिनो.

४७. ‘‘इद्धीसु च वसी होमि, दिब्बाय सोतधातुया;

परचित्तानि जानामि, सत्थुसासनकारिका.

४८. ‘‘पुब्बेनिवासं जानामि, दिब्बचक्खु विसोधितं;

खेपेत्वा आसवे सब्बे, विसुद्धासिं सुनिम्मला.

४९. ‘‘परिचिण्णो मया सत्था, कतं बुद्धस्स सासनं;

ओहितो गरुको भारो, भवनेत्ति समूहता.

५०. ‘‘यस्सत्थाय पब्बजिता, अगारस्मानगारियं;

सो मे अत्थो अनुप्पत्तो, सब्बसंयोजनक्खयो.

५१. ‘‘अत्थधम्मनिरुत्तीसु, पटिभाने तथेव च;

ञाणं मे विमलं सुद्धं, बुद्धसेट्ठस्स सासने.

५२. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं, भवा सब्बे समूहता;

नागीव बन्धनं छेत्वा, विहरामि अनासवा.

५३. ‘‘स्वागतं वत मे आसि, मम बुद्धस्स सन्तिके;

तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासनं.

५४. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं भद्दाकुण्डलकेसा भिक्खुनी इमा गाथायो अभासित्थाति.

कुण्डलकेसाथेरियापदानं पठमं.