२. गोदत्तत्थेरगाथा

६५९. ‘‘यथापि भद्दो आजञ्ञो, धुरे युत्तो धुरस्सहो [धुरासहो (अट्ठ.)];

मथितो अतिभारेन, संयुगं नातिवत्तति.

६६०. ‘‘एवं पञ्ञाय ये तित्ता, समुद्दो वारिना यथा;

न परे अतिमञ्ञन्ति, अरियधम्मोव पाणिनं.

६६१. ‘‘काले कालवसं पत्ता, भवाभववसं गता;

नरा दुक्खं निगच्छन्ति, तेध सोचन्ति माणवा [मानवा (सी.)].

६६२. ‘‘उन्नता सुखधम्मेन, दुक्खधम्मेन चोनता;

द्वयेन बाला हञ्ञन्ति, यथाभूतं अदस्सिनो.

६६३. ‘‘ये च दुक्खे सुखस्मिञ्च, मज्झे सिब्बिनिमच्चगू;

ठिता ते इन्दखीलोव, न ते उन्नतओनता.

६६४. ‘‘न हेव लाभे नालाभे, न यसे न च कित्तिया;

न निन्दायं पसंसाय, न ते दुक्खे सुखम्हि.

६६५. ‘‘सब्बत्थ ते न लिम्पन्ति, उदबिन्दुव पोक्खरे;

सब्बत्थ सुखिता धीरा, सब्बत्थ अपराजिता.

६६६. ‘‘धम्मेन च अलाभो यो, यो च लाभो अधम्मिको;

अलाभो धम्मिको सेय्यो, यं चे लाभो अधम्मिको.

६६७. ‘‘यसो च अप्पबुद्धीनं, विञ्ञूनं अयसो च यो;

अयसोव सेय्यो विञ्ञूनं, न यसो अप्पबुद्धिनं.

६६८. ‘‘दुम्मेधेहि पसंसा च, विञ्ञूहि गरहा च या;

गरहाव सेय्यो विञ्ञूहि, यं चे बालप्पसंसना.

६६९. ‘‘सुखञ्च काममयिकं, दुक्खञ्च पविवेकियं;

पविवेकदुक्खं सेय्यो, यं चे काममयं सुखं.

६७०. ‘‘जीवितञ्च अधम्मेन, धम्मेन मरणञ्च यं;

मरणं धम्मिकं सेय्यो, यं चे जीवे अधम्मिकं.

६७१. ‘‘कामकोपप्पहीना ये, सन्तचित्ता भवाभवे;

चरन्ति लोके असिता, नत्थि तेसं पियापियं.

६७२. ‘‘भावयित्वान बोज्झङ्गे, इन्द्रियानि बलानि च;

पप्पुय्य परमं सन्तिं, परिनिब्बन्तिनासवा’’ति.

… गोदत्तो थेरो….

चुद्दसकनिपातो निट्ठितो.