२. सुनीतत्थेरगाथा

६२०. ‘‘नीचे कुलम्हि जातोहं, दलिद्दो अप्पभोजनो;

हीनकम्मं [हीनं कम्मं (स्या.)] ममं आसि, अहोसिं पुप्फछड्डको.

६२१. ‘‘जिगुच्छितो मनुस्सानं, परिभूतो च वम्भितो;

नीचं मनं करित्वान, वन्दिस्सं बहुकं जनं.

६२२. ‘‘अथद्दसासिं सम्बुद्धं, भिक्खुसङ्घपुरक्खतं;

पविसन्तं महावीरं, मगधानं पुरुत्तमं.

६२३. ‘‘निक्खिपित्वान ब्याभङ्गिं, वन्दितुं उपसङ्कमिं;

ममेव अनुकम्पाय, अट्ठासि पुरिसुत्तमो.

६२४. ‘‘वन्दित्वा सत्थुनो पादे, एकमन्तं ठितो तदा;

पब्बज्जं अहमायाचिं, सब्बसत्तानमुत्तमं.

६२५. ‘‘ततो कारुणिको सत्था, सब्बलोकानुकम्पको;

‘एहि भिक्खू’ति मं आह, सा मे आसूपसम्पदा.

६२६. ‘‘सोहं एको अरञ्ञस्मिं, विहरन्तो अतन्दितो;

अकासिं सत्थुवचनं, यथा मं ओवदी जिनो.

६२७. ‘‘रत्तिया पठमं यामं, पुब्बजातिमनुस्सरिं;

रत्तिया मज्झिमं यामं, दिब्बचक्खुं विसोधयिं [दिब्बचक्खु विसोधितं (क.)];

रत्तिया पच्छिमे यामे, तमोखन्धं पदालयिं.

६२८. ‘‘ततो रत्या विवसाने, सूरियस्सुग्गमनं पति;

इन्दो ब्रह्मा च आगन्त्वा, मं नमस्सिंसु पञ्जली.

६२९. ‘‘‘नमो ते पुरिसाजञ्ञ, नमो ते पुरिसुत्तम;

यस्स ते आसवा खीणा, दक्खिणेय्योसि मारिस’.

६३०. ‘‘ततो दिस्वान मं सत्था, देवसङ्घपुरक्खतं;

सितं पातुकरित्वान, इममत्थं अभासथ.

६३१. [सु. नि. ६६० सुत्तनिपातेपि] ‘‘‘तपेन ब्रह्मचरियेन, संयमेन दमेन च;

एतेन ब्राह्मणो होति, एतं ब्राह्मणमुत्तम’’’न्ति.

… सुनीतो थेरो….

द्वादसकनिपातो निट्ठितो.