९. हेमवतसुत्तं
१५३. ‘‘अज्ज पन्नरसो उपोसथो, (इति सातागिरो यक्खो)
दिब्बा [दिब्या (सी. स्या. कं. पी.)] रत्ति उपट्ठिता;
अनोमनामं सत्थारं, हन्द पस्साम गोतमं’’.
१५४. ‘‘कच्चि मनो सुपणिहितो, (इति हेमवतो यक्खो)
सब्बभूतेसु तादिनो;
कच्चि इट्ठे अनिट्ठे च, सङ्कप्पस्स वसीकता’’.
१५५. ‘‘मनो चस्स सुपणिहितो, (इति सातागिरो यक्खो)
सब्बभूतेसु तादिनो;
अथो इट्ठे अनिट्ठे च, सङ्कप्पस्स वसीकता’’.
१५६. ‘‘कच्चि अदिन्नं नादियति, (इति हेमवतो यक्खो)
कच्चि पाणेसु सञ्ञतो;
कच्चि आरा पमादम्हा, कच्चि झानं न रिञ्चति’’.
१५७. ‘‘न सो अदिन्नं आदियति, (इति सातागिरो यक्खो)
अथो पाणेसु सञ्ञतो;
अथो आरा पमादम्हा, बुद्धो झानं न रिञ्चति’’.
१५८. ‘‘कच्चि मुसा न भणति, (इति हेमवतो यक्खो)
कच्चि न खीणब्यप्पथो;
कच्चि वेभूतियं नाह, कच्चि सम्फं न भासति’’.
१५९. ‘‘मुसा च सो न भणति, (इति सातागिरो यक्खो)
अथो न खीणब्यप्पथो;
अथो वेभूतियं नाह, मन्ता अत्थं च [अत्थं सो (सी. पी. क.)] भासति’’.
१६०. ‘‘कच्चि न रज्जति कामेसु, (इति हेमवतो यक्खो)
कच्चि चित्तं अनाविलं;
कच्चि मोहं अतिक्कन्तो, कच्चि धम्मेसु चक्खुमा’’.
१६१. ‘‘न सो रज्जति कामेसु, (इति सातागिरो यक्खो)
अथो चित्तं अनाविलं;
सब्बमोहं अतिक्कन्तो, बुद्धो धम्मेसु चक्खुमा’’.
१६२. ‘‘कच्चि विज्जाय सम्पन्नो, (इति हेमवतो यक्खो )
कच्चि संसुद्धचारणो;
कच्चिस्स आसवा खीणा, कच्चि नत्थि पुनब्भवो’’.
१६३. ‘‘विज्जाय चेव सम्पन्नो, (इति सातागिरो यक्खो)
अथो संसुद्धचारणो;
सब्बस्स आसवा खीणा, नत्थि तस्स पुनब्भवो’’.
१६४. ‘‘सम्पन्नं मुनिनो चित्तं, कम्मुना ब्यप्पथेन च;
विज्जाचरणसम्पन्नं, धम्मतो नं पसंसति’’.
१६५. ‘‘सम्पन्नं मुनिनो चित्तं, कम्मुना ब्यप्पथेन च;
विज्जाचरणसम्पन्नं, धम्मतो अनुमोदसि’’.
१६६. ‘‘सम्पन्नं मुनिनो चित्तं, कम्मुना ब्यप्पथेन च;
विज्जाचरणसम्पन्नं, हन्द पस्साम गोतमं.
१६७. ‘‘एणिजङ्घं किसं वीरं [धीरं (स्या.)], अप्पाहारं अलोलुपं;
मुनिं वनस्मिं झायन्तं, एहि पस्साम गोतमं.
१६८. ‘‘सीहंवेकचरं नागं, कामेसु अनपेक्खिनं;
उपसङ्कम्म पुच्छाम, मच्चुपासप्पमोचनं.
१६९. ‘‘अक्खातारं पवत्तारं, सब्बधम्मान पारगुं;
बुद्धं वेरभयातीतं, मयं पुच्छाम गोतमं’’.
१७०. ‘‘किस्मिं लोको समुप्पन्नो, (इति हेमवतो यक्खो)
किस्मिं कुब्बति सन्थवं [सन्धवं (क.)];
किस्स लोको उपादाय, किस्मिं लोको विहञ्ञति’’.
१७१. ‘‘छसु [छस्सु (सी. पी.)] लोको समुप्पन्नो, (हेमवताति भगवा)
छसु कुब्बति सन्थवं;
छन्नमेव उपादाय, छसु लोको विहञ्ञति’’.
१७२. ‘‘कतमं तं उपादानं, यत्थ लोको विहञ्ञति;
निय्यानं पुच्छितो ब्रूहि, कथं दुक्खा पमुच्चति’’ [पमुञ्चति (स्या.)].
१७३. ‘‘पञ्च कामगुणा लोके, मनोछट्ठा पवेदिता;
एत्थ छन्दं विराजेत्वा, एवं दुक्खा पमुच्चति.
१७४. ‘‘एतं लोकस्स निय्यानं, अक्खातं वो यथातथं;
एतं वो अहमक्खामि, एवं दुक्खा पमुच्चति’’.
१७५. ‘‘को सूध तरति ओघं, कोध तरति अण्णवं;
अप्पतिट्ठे अनालम्बे, को गम्भीरे न सीदति’’.
१७६. ‘‘सब्बदा सीलसम्पन्नो, पञ्ञवा सुसमाहितो;
अज्झत्तचिन्ती [अज्झत्तसञ्ञी (स्या. कं. क.)] सतिमा, ओघं तरति दुत्तरं.
१७७. ‘‘विरतो कामसञ्ञाय, सब्बसंयोजनातिगो;
नन्दीभवपरिक्खीणो, सो गम्भीरे न सीदति’’.
१७८. ‘‘गब्भीरपञ्ञं निपुणत्थदस्सिं, अकिञ्चनं कामभवे असत्तं;
तं पस्सथ सब्बधि विप्पमुत्तं, दिब्बे पथे कममानं महेसिं.
१७९. ‘‘अनोमनामं निपुणत्थदस्सिं, पञ्ञाददं कामालये असत्तं;
तं पस्सथ सब्बविदुं सुमेधं, अरिये पथे कममानं महेसिं.
१८०. ‘‘सुदिट्ठं वत नो अज्ज, सुप्पभातं सुहुट्ठितं;
यं अद्दसाम सम्बुद्धं, ओघतिण्णमनासवं.
१८१. ‘‘इमे दससता यक्खा, इद्धिमन्तो यसस्सिनो;
सब्बे तं सरणं यन्ति, त्वं नो सत्था अनुत्तरो.
१८२. ‘‘ते मयं विचरिस्साम, गामा गामं नगा नगं;
नमस्समाना सम्बुद्धं, धम्मस्स च सुधम्मत’’न्ति.
हेमवतसुत्तं नवमं निट्ठितं.