१२. अम्बवनपेतवत्थु

७९६. ‘‘अयञ्च ते पोक्खरणी सुरम्मा, समा सुतित्था च महोदका च;

सुपुप्फिता भमरगणानुकिण्णा, कथं तया लद्धा अयं मनुञ्ञा.

७९७. ‘‘इदञ्च ते अम्बवनं सुरम्मं, सब्बोतुकं धारयते [धारयति (स्या. क.)] फलानि;

सुपुप्फितं भमरगणानुकिण्णं, कथं तया लद्धमिदं विमानं’’.

७९८. ‘‘अम्बपक्कं दकं [अम्बपक्कोदकं (सी. स्या. पी.), अम्बपक्कूदकं (क.)] यागु, सीतच्छाया मनोरमा;

धीताय दिन्नदानेन, तेन मे इध लब्भति’’.

७९९. ‘‘सन्दिट्ठिकं कम्मं एवं [सन्दिट्ठिकं एव (स्या.)] पस्सथ, दानस्स दमस्स संयमस्स विपाकं;

दासी अहं अय्यकुलेसु हुत्वा, सुणिसा होमि अगारस्स इस्सरा’’ति.

अम्बवनपेतवत्थु द्वादसमं.