१७. पारायनत्थुतिगाथा

इदमवोच भगवा मगधेसु विहरन्तो पासाणके चेतिये, परिचारकसोळसानं [परिचारकसोळसन्नं (स्या. क.)] ब्राह्मणानं अज्झिट्ठो पुट्ठो पुट्ठो पञ्हं [पञ्हे (सी. पी.)] ब्याकासि. एकमेकस्स चेपि पञ्हस्स अत्थमञ्ञाय धम्ममञ्ञाय धम्मानुधम्मं पटिपज्जेय्य, गच्छेय्येव जरामरणस्स पारं. ‘‘पारङ्गमनीया इमे धम्मा’’ति – तस्मा इमस्स धम्मपरियायस्स पारायनन्तेव [पारायणंत्वेव (सी. अट्ठ.)] अधिवचनं.

१४९. अजितो तिस्समेत्तेय्यो, पुण्णको अथ मेत्तगू;

धोतको उपसीवो च, नन्दो च अथ हेमको.

१५०. तोदेय्यकप्पा दुभयो, जतुकण्णी च पण्डितो;

भद्रावुधो उदयो च, पोसालो चापि ब्राह्मणो;

मोघराजा च मेधावी, पिङ्गियो च महाइसि.

१५१. एते बुद्धं उपागच्छुं, सम्पन्नचरणं इसिं;

पुच्छन्ता निपुणे पञ्हे, बुद्धसेट्ठं उपागमुं.

१५२. तेसं बुद्धो पब्याकासि, पञ्हे पुट्ठो यथातथं;

पञ्हानं वेय्याकरणेन, तोसेसि ब्राह्मणे मुनि.

१५३. ते तोसिता चक्खुमता, बुद्धेनादिच्चबन्धुना;

ब्रह्मचरियमचरिंसु, वरपञ्ञस्स सन्तिके.

१५४. एकमेकस्स पञ्हस्स, यथा बुद्धेन देसितं;

तथा यो पटिपज्जेय्य, गच्छे पारं अपारतो.

१५५. अपारा पारं गच्छेय्य, भावेन्तो मग्गमुत्तमं;

मग्गो सो पारं गमनाय, तस्मा पारायनं इति.