८. हेमकमाणवपुच्छा

१०९. ‘‘ये मे पुब्बे वियाकंसु, [इच्चायस्मा हेमको]

हुरं गोतमसासना;

इच्चासि इति भविस्सति, सब्बं तं इतिहीतिहं;

सब्बं तं तक्कवड्ढनं, नाहं तत्थ अभिरमिं.

११०. ‘‘त्वञ्च मे धम्ममक्खाहि, तण्हानिग्घातनं मुनि;

यं विदित्वा सतो चरं, तरे लोके विसत्तिकं’’.

१११. ‘‘इध दिट्ठसुतमुतविञ्ञातेसु, पियरूपेसु हेमक;

छन्दरागविनोदनं, निब्बानपदमच्चुतं.

११२. ‘‘एतदञ्ञाय ये सता, दिट्ठधम्माभिनिब्बुता;

उपसन्ता च ते सदा, तिण्णा लोके विसत्तिक’’न्ति.

हेमकमाणवपुच्छा अट्ठमा.