६. अपुञ्ञपञ्हो

६. ‘‘भन्ते नागसेन, तुम्हे भणथ ‘यो अजानन्तो पाणातिपातं करोति, सो बलवतरं अपुञ्ञं पसवती’ति. पुन च भगवता विनयपञ्ञत्तिया भणितं ‘अनापत्ति अजानन्तस्सा’ति. यदि, भन्ते नागसेन, अजानित्वा पाणातिपातं करोन्तो बलवतरं अपुञ्ञं पसवति, तेन हि ‘अनापत्ति अजानन्तस्सा’ति यं वचनं, तं मिच्छा. यदि अनापत्ति अजानन्तस्स, तेन हि ‘अजानित्वा पाणातिपातं करोन्तो बलवतरं अपुञ्ञं पसवती’ति तम्पि वचनं मिच्छा. अयम्पि उभतो कोटिको पञ्हो दुरुत्तरो दुरतिक्कमो तवानुप्पत्तो, सो तया निब्बाहितब्बो’’ति.

‘‘भासितम्पेतं, महाराज, भगवता ‘यो अजानन्तो पाणातिपातं करोति, सो बलवतरं अपुञ्ञं पसवती’ति. पुन च विनयपञ्ञत्तिया भगवता भणितं ‘अनापत्ति अजानन्तस्सा’ति. तत्थ अत्थन्तरं अत्थि. कतमं अत्थन्तरं? अत्थि, महाराज, आपत्ति सञ्ञाविमोक्खा, अत्थि आपत्ति नोसञ्ञाविमोक्खा. यायं, महाराज, आपत्ति सञ्ञाविमोक्खा, तं आपत्तिं आरब्भ भगवता भणितं ‘अनापत्ति अजानन्तस्सा’’ति. ‘‘साधु, भन्ते नागसेन, एवमेतं तथा सम्पटिच्छामी’’ति.

अपुञ्ञपञ्हो छट्ठो.