१. कायपियायनपञ्हो

१. राजा आह ‘‘भन्ते नागसेन, पियो पब्बजितानं कायो’’ति? ‘‘न खो, महाराज, पियो पब्बजितानं कायो’’ति. ‘‘अथ किस्स नु खो, भन्ते, केलायथ ममायथा’’ति? ‘‘किं पन ते, महाराज, कदाचि करहचि सङ्गामगतस्स कण्डप्पहारो होती’’ति? ‘‘आम, भन्ते, होती’’ति. ‘‘किंनु खो, महाराज, सो वणो आलेपेन च आलिम्पीयति तेलेन च मक्खीयति सुखुमेन च चोळपट्टेन पलिवेठीयती’’ति? ‘‘आम, भन्ते, आलेपेन च आलिम्पीयति तेलेन च मक्खीयति सुखुमेन च चोळपट्टेन पलिवेठीयती’’ति. ‘‘किंनु खो, महाराज, पियो ते वणो, तेन आलेपेन च आलिम्पीयति तेलेन च मक्खीयति सुखुमेन च चोळपट्टेन पलिवेठीयती’’ति? ‘‘न मे, भन्ते, पियो वणो, अपि च मंसस्स रुहनत्थाय आलेपेन च आलिम्पीयति तेलेन च मक्खीयति सुखुमेन च चोळपट्टेन पलिवेठीयती’’ति. ‘‘एवमेव खो, महाराज, अप्पियो पब्बजितानं कायो, अथ च पब्बजिता अनज्झोसिता कायं परिहरन्ति ब्रह्मचरियानुग्गहाय. अपि च खो, महाराज, वणूपमो कायो वुत्तो भगवता, तेन पब्बजिता वणमिव कायं परिहरन्ति अनज्झोसिता. भासितम्पेतं महाराज भगवता –

‘‘‘अल्लचम्मपटिच्छन्नो, नवद्वारो महावणो;

समन्ततो पग्घरति, असुचिपूतिगन्धियो’’’ति.

‘‘कल्लोसि, भन्ते नागसेना’’ति.

कायपियायनपञ्हो पठमो.