७. थेरपटिसन्दहनापटिसन्दहनपञ्हो

७. राजा आह ‘‘भन्ते नागसेन, त्वं पन पटिसन्दहिस्ससी’’ति? ‘‘अलं, महाराज, किं ते तेन पुच्छितेन, ननु मया पटिकच्चेव अक्खातं ‘सचे, महाराज, सउपादानो भविस्सामि, पटिसन्दहिस्सामि, सचे अनुपादानो भविस्सामि, न पटिसन्दहिस्सामी’’’ति.

‘‘ओपम्मं करोही’’ति. ‘‘यथा, महाराज, कोचिदेव पुरिसो रञ्ञो अधिकारं करेय्य. राजा तुट्ठो अधिकारं ददेय्य, सो तेन अधिकारेन पञ्चहि कामगुणेहि समप्पितो समङ्गिभूतो परिचरेय्य, सो चे जनस्स आरोचेय्य ‘न मे राजा किञ्चि पटिकरोती’ ति. किं नु खो सो, महाराज, पुरिसो युत्तकारी भवेय्या’’ति? ‘‘न हि भन्ते’’ति. ‘‘एवमेव खो, महाराज, किं ते तेन पुच्छितेन, ननु मया पटिकच्चेव अक्खातं ‘सचे सउपादानो भविस्सामि, पटिसन्दहिस्सामि, सचे अनुपादानो भविस्सामि, न पटिसन्दहिस्सामी’’’ति.

‘‘कल्लोसि, भन्ते नागसेना’’ति.

थेरपटिसन्दहनापटिसन्दहनपञ्हो सत्तमो.