८. मनसिकारलक्खणपञ्हो

८. राजा आह ‘‘किंलक्खणो, भन्ते नागसेन, मनसिकारो, किंलक्खणा पञ्ञा’’ति? ‘‘ऊहनलक्खणो खो, महाराज, मनसिकारो, छेदनलक्खणा पञ्ञा’’ति.

‘‘कथं ऊहनलक्खणो मनसिकारो, कथं छेदनलक्खणा पञ्ञा, ओपम्मं करोही’’ति. ‘‘जानासि, त्वं महाराज, यवलावके’’ति. ‘‘आम, भन्ते, जानामी’’ति. ‘‘कथं, महाराज, यवलावका यवं लुनन्ती’’ति? ‘‘वामेन, भन्ते, हत्थेन यवकलापं गहेत्वा दक्खिणेन हत्थेन दात्तं गहेत्वा दात्तेन छिन्दन्ती’’ति.

‘‘यथा, महाराज, यवलावको वामेन हत्थेन यवकलापं गहेत्वा दक्खिणेन हत्थेन दात्तं गहेत्वा यवं छिन्दति, एवमेव खो, महाराज, योगावचरो मनसिकारेन मानसं गहेत्वा पञ्ञाय किलेसे छिन्दति, एवं खो, महाराज, ऊहनलक्खणो मनसिकारो, एवं छेदनलक्खणा पञ्ञा’’ति.

‘‘कल्लोसि, भन्ते नागसेना’’ति.

मनसिकारलक्खणपञ्हो अट्ठमो.