३. आसवक्खयसुत्तं

१०२. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘जानतोहं, भिक्खवे, पस्सतो आसवानं खयं वदामि, नो अजानतो नो अपस्सतो. किञ्च, भिक्खवे, जानतो, किं पस्सतो आसवानं खयो होति? इदं दुक्खन्ति, भिक्खवे, जानतो पस्सतो आसवानं खयो होति. अयं दुक्खसमुदयोति, भिक्खवे, जानतो पस्सतो आसवानं खयो होति. अयं दुक्खनिरोधोति, भिक्खवे, जानतो पस्सतो आसवानं खयो होति. अयं दुक्खनिरोधगामिनी पटिपदाति, भिक्खवे, जानतो पस्सतो आसवानं खयो होति. एवं खो, भिक्खवे, जानतो एवं पस्सतो आसवानं खयो होती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘सेखस्स सिक्खमानस्स, उजुमग्गानुसारिनो;

खयस्मिं पठमं ञाणं, ततो अञ्ञा अनन्तरा.

‘‘ततो अञ्ञा विमुत्तस्स, विमुत्तिञाणमुत्तमं;

उप्पज्जति खये ञाणं, खीणा संयोजना इति.

‘‘न त्वेविदं कुसीतेन, बालेनमविजानता;

निब्बानं अधिगन्तब्बं, सब्बगन्थप्पमोचन’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. ततियं.