२. सुलभसुत्तं

१०१. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘चत्तारिमानि, भिक्खवे, अप्पानि चेव सुलभानि च, तानि च अनवज्जानि. कतमानि चत्तारि? पंसुकूलं, भिक्खवे, चीवरानं अप्पञ्च सुलभञ्च, तञ्च अनवज्जं. पिण्डियालोपो, भिक्खवे, भोजनानं अप्पञ्च सुलभञ्च, तञ्च अनवज्जं. रुक्खमूलं, भिक्खवे, सेनासनानं अप्पञ्च सुलभञ्च, तञ्च अनवज्जं. पूतिमुत्तं, भिक्खवे, भेसज्जानं अप्पञ्च सुलभञ्च तञ्च अनवज्जं. इमानि खो, भिक्खवे, चत्तारि अप्पानि चेव सुलभानि च, तानि च अनवज्जानि. यतो खो, भिक्खवे, भिक्खु अप्पेन च तुट्ठो होति सुलभेन च (अनवज्जेन च) [(…) नत्थि सी. पी. क. पोत्थकेसु च अङ्गुत्तरे च], इमस्साहं अञ्ञतरं सामञ्ञङ्गन्ति वदामी’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘अनवज्जेन तुट्ठस्स, अप्पेन सुलभेन च;

न सेनासनमारब्भ, चीवरं पानभोजनं;

विघातो होति चित्तस्स, दिसा नप्पटिहञ्ञति.

‘‘ये चस्स [येपस्स (स्या.)] धम्मा अक्खाता, सामञ्ञस्सानुलोमिका;

अधिग्गहिता तुट्ठस्स, अप्पमत्तस्स भिक्खुनो’’ति [सिक्खतोति (सी. क.)].

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. दुतियं.