१. ब्राह्मणधम्मयागसुत्तं

१००. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘अहमस्मि, भिक्खवे, ब्राह्मणो याचयोगो सदा पयतपाणि [पयतपाणी (सी. स्या.)] अन्तिमदेहधरो अनुत्तरो भिसक्को सल्लकत्तो. तस्स मे तुम्हे पुत्ता ओरसा मुखतो जाता धम्मजा धम्मनिम्मिता धम्मदायादा, नो आमिसदायादा.

‘‘द्वेमानि, भिक्खवे, दानानि – आमिसदानञ्च धम्मदानञ्च. एतदग्गं, भिक्खवे, इमेसं द्विन्नं दानानं यदिदं – धम्मदानं.

‘‘द्वेमे, भिक्खवे, संविभागा – आमिससंविभागो च धम्मसंविभागो च. एतदग्गं, भिक्खवे, इमेसं द्विन्नं संविभागानं यदिदं – धम्मसंविभागो.

‘‘द्वेमे, भिक्खवे, अनुग्गहा – आमिसानुग्गहो च धम्मानुग्गहो च. एतदग्गं, भिक्खवे, इमेसं द्विन्नं अनुग्गहानं यदिदं – धम्मानुग्गहो.

‘‘द्वेमे, भिक्खवे, यागा – आमिसयागो च धम्मयागो च. एतदग्गं, भिक्खवे, इमेसं द्विन्नं यागानं यदिदं – धम्मयागो’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘यो धम्मयागं अयजी अमच्छरी, तथागतो सब्बभूतानुकम्पी [सब्बसत्तानुकम्पी (स्या.) अट्ठकथायम्पि];

तं तादिसं देवमनुस्ससेट्ठं, सत्ता नमस्सन्ति भवस्स पारगु’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. पठमं.