१. पसन्नचित्तसुत्तं

२१. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘इधाहं, भिक्खवे, एकच्चं पुग्गलं पसन्नचित्तं एवं चेतसा चेतो परिच्च पजानामि – ‘इमम्हि चायं समये पुग्गलो कालं करेय्य यथाभतं निक्खित्तो एवं सग्गे’. तं किस्स हेतु? चित्तं हिस्स, भिक्खवे, पसन्नं. चेतोपसादहेतु खो पन, भिक्खवे, एवमिधेकच्चे सत्ता कायस्स भेदा परं मरणा सुगतिं सग्गं लोकं उपपज्जन्ती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘पसन्नचित्तं ञत्वान, एकच्चं इध पुग्गलं;

एतमत्थञ्च ब्याकासि, बुद्धो भिक्खून सन्तिके.

‘‘इमम्हि चायं समये, कालं कयिराथ पुग्गलो;

सुगतिं उपपज्जेय्य, चित्तं हिस्स पसादितं.

‘‘यथा हरित्वा निक्खिपेय्य, एवमेव तथाविधो;

चेतोपसादहेतु हि, सत्ता गच्छन्ति सुग्गति’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. पठमं.