७. दुतियसेखसुत्तं

१७. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘सेखस्स, भिक्खवे, भिक्खुनो अप्पत्तमानसस्स अनुत्तरं योगक्खेमं पत्थयमानस्स विहरतो बाहिरं अङ्गन्ति करित्वा नाञ्ञं एकङ्गम्पि समनुपस्सामि यं एवं बहूपकारं यथयिदं, भिक्खवे, कल्याणमित्तता. कल्याणमित्तो, भिक्खवे, भिक्खु अकुसलं पजहति, कुसलं भावेती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘कल्याणमित्तो यो भिक्खु, सप्पतिस्सो सगारवो;

करं मित्तानं वचनं, सम्पजानो पतिस्सतो;

पापुणे अनुपुब्बेन, सब्बसंयोजनक्खय’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. सत्तमं.