१०. पदुट्ठचित्तसुत्तं

२०. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘इधाहं, भिक्खवे, एकच्चं पुग्गलं पदुट्ठचित्तं एवं चेतसा चेतो परिच्च पजानामि – ‘इमम्हि चायं समये पुग्गलो कालङ्करेय्य यथाभतं निक्खित्तो एवं निरये’. तं किस्स हेतु? चित्तं हिस्स, भिक्खवे, पदुट्ठं. चेतोपदोसहेतु खो पन, भिक्खवे, एवमिधेकच्चे सत्ता कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपज्जन्ती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘पदुट्ठचित्तं ञत्वान, एकच्चं इध पुग्गलं;

एतमत्थञ्च ब्याकासि, बुद्धो भिक्खून सन्तिके.

‘‘इमम्हि चायं समये, कालं कयिराथ पुग्गलो;

निरयं उपपज्जेय्य, चित्तं हिस्स पदूसितं.

‘‘यथा हरित्वा निक्खिपेय्य, एवमेव तथाविधो;

चेतोपदोसहेतु हि, सत्ता गच्छन्ति दुग्गति’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. दसमं.

दुतियो वग्गो निट्ठितो.

तस्सुद्दानं –

मोहो कोधो अथ मक्खो, विज्जा तण्हा सेखदुवे च;

भेदो सामग्गिपुग्गलो [मोहकोध अथ मक्खागतो, मूहा कामसेक्खदुवे; भेदसामग्गपुग्गलो च (सी. क.) मोहकोधा अथ मक्खो मोहकामा सेक्खा दुवे; भेदमोदा पुग्गलो च (स्या. पी.)], वग्गमाहु दुतियन्ति वुच्चतीति.