९. वेस्सन्तरचरिया

६७. ‘‘या मे अहोसि जनिका, फुस्सती [फुसती (सी.)] नाम खत्तिया;

सा अतीतासु जातीसु, सक्कस्स महेसी पिया.

६८. ‘‘तस्सा आयुक्खयं ञत्वा, देविन्दो एतदब्रवि;

‘ददामि ते दस वरे, वरभद्दे यदिच्छसि’.

६९. ‘‘एवं वुत्ता च सा देवी, सक्कं पुनिदमब्रवि;

‘किं नु मे अपराधत्थि, किं नु देस्सा अहं तव;

रम्मा चावेसि मं ठाना, वातोव धरणीरुहं’.

७०. ‘‘एवं वुत्तो च सो सक्को, पुन तस्सिदमब्रवि;

‘न चेव ते कतं पापं, न च मे त्वंसि अप्पिया.

७१. ‘‘‘एत्तकंयेव ते आयु, चवनकालो भविस्सति;

पटिग्गण्ह मया दिन्ने, वरे दस वरुत्तमे’.

७२. ‘‘सक्केन सा दिन्नवरा, तुट्ठहट्ठा पमोदिता;

ममं अब्भन्तरं कत्वा, फुस्सती दस वरे वरी.

७३. ‘‘ततो चुता सा फुस्सती, खत्तिये उपपज्जथ;

जेतुत्तरम्हि नगरे, सञ्जयेन समागमि.

७४. ‘‘यदाहं फुस्सतिया कुच्छिं, ओक्कन्तो पियमातुया;

मम तेजेन मे माता, सदा दानरता अहु.

७५. ‘‘अधने आतुरे जिण्णे, याचके अद्धिके [पथिके (क.)] जने;

समणे ब्राह्मणे खीणे, देति दानं अकिञ्चने.

७६. ‘‘दस मासे धारयित्वान, करोन्ते पुरं पदक्खिणं;

वेस्सानं वीथिया मज्झे, जनेसि फुस्सती ममं.

७७. ‘‘न मय्हं मत्तिकं नामं, नपि पेत्तिकसम्भवं;

जातेत्थ वेस्सवीथिया, तस्मा वेस्सन्तरो अहु.

७८. ‘‘यदाहं दारको होमि, जातिया अट्ठवस्सिको;

तदा निसज्ज पासादे, दानं दातुं विचिन्तयिं.

७९. ‘‘‘हदयं ददेय्यं चक्खुं, मंसम्पि रुधिरम्पि च;

ददेय्यं कायं सावेत्वा, यदि कोचि याचये ममं’.

८०. ‘‘सभावं चिन्तयन्तस्स, अकम्पितमसण्ठितं;

अकम्पि तत्थ पथवी, सिनेरुवनवटंसका.

८१. ‘‘अन्वद्धमासे पन्नरसे, पुण्णमासे उपोसथे;

पच्चयं नागमारुय्ह, दानं दातुं उपागमिं.

८२. ‘‘कलिङ्गरट्ठविसया, ब्राह्मणा उपगञ्छु मं;

अयाचुं मं हत्थिनागं, धञ्ञं मङ्गलसम्मतं.

८३. ‘‘अवुट्ठिको जनपदो, दुब्भिक्खो छातको महा;

ददाहि पवरं नागं, सब्बसेतं गजुत्तमं.

८४. ‘‘ददामि न विकम्पामि, यं मं याचन्ति ब्राह्मणा;

सन्तं नप्पतिगूहामि [नप्पतिगुय्हामि (सी. क.)], दाने मे रमते मनो.

८५. ‘‘न मे याचकमनुप्पत्ते, पटिक्खेपो अनुच्छवो;

‘मा मे भिज्जि समादानं, दस्सामि विपुलं गजं’.

८६. ‘‘नागं गहेत्वा सोण्डाय, भिङ्गारे रतनामये;

जलं हत्थे आकिरित्वा, ब्राह्मणानं अदं गजं.

८७. ‘‘पुनापरं ददन्तस्स, सब्बसेतं गजुत्तमं;

तदापि पथवी कम्पि, सिनेरुवनवटंसका.

८८. ‘‘तस्स नागस्स दानेन, सिवयो कुद्धा समागता;

पब्बाजेसुं सका रट्ठा, ‘वङ्कं गच्छतु पब्बतं’.

८९. ‘‘तेसं निच्छुभमानानं, अकम्पित्थमसण्ठितं;

महादानं पवत्तेतुं, एकं वरमयाचिसं.

९०. ‘‘याचिता सिवयो सब्बे, एकं वरमदंसु मे;

सावयित्वा कण्णभेरिं, महादानं ददामहं.

९१. ‘‘अथेत्थ वत्तती सद्दो, तुमुलो भेरवो महा;

दानेनिमं नीहरन्ति, पुन दानं ददातयं.

९२. ‘‘हत्थिं अस्से रथे दत्वा, दासिं दासं गवं धनं;

महादानं ददित्वान, नगरा निक्खमिं तदा.

९३. ‘‘निक्खमित्वान नगरा, निवत्तित्वा विलोकिते;

तदापि पथवी कम्पि, सिनेरुवनवटंसका.

९४. ‘‘चतुवाहिं रथं दत्वा, ठत्वा चातुम्महापथे;

एकाकियो अदुतियो, मद्दिदेविं इदमब्रविं.

९५. ‘‘‘त्वं मद्दि कण्हं गण्हाहि, लहुका एसा कनिट्ठिका;

अहं जालिं गहेस्सामि, गरुको भातिको हि सो’.

९६. ‘‘पदुमं पुण्डरीकंव, मद्दी कण्हाजिनग्गही;

अहं सुवण्णबिम्बंव, जालिं खत्तियमग्गहिं.

९७. ‘‘अभिजाता सुखुमाला, खत्तिया चतुरो जना;

विसमं समं अक्कमन्ता, वङ्कं गच्छाम पब्बतं.

९८. ‘‘ये केचि मनुजा एन्ति, अनुमग्गे पटिप्पथे;

मग्गन्ते पटिपुच्छाम, ‘कुहिं वङ्कन्त [वङ्कत (सी.)] पब्बतो’.

९९. ‘‘ते तत्थ अम्हे पस्सित्वा, करुणं गिरमुदीरयुं;

दुक्खं ते पटिवेदेन्ति, दूरे वङ्कन्तपब्बतो.

१००. ‘‘यदि पस्सन्ति पवने, दारका फलिने दुमे;

तेसं फलानं हेतुम्हि, उपरोदन्ति दारका.

१०१. ‘‘रोदन्ते दारके दिस्वा, उब्बिद्धा [उब्बिग्गा (स्या. कं.)] विपुला दुमा;

सयमेवोणमित्वान, उपगच्छन्ति दारके.

१०२. ‘‘इदं अच्छरियं दिस्वा, अब्भुतं लोमहंसनं;

साहुकारं [साधुकारं (सब्बत्थ)] पवत्तेसि, मद्दी सब्बङ्गसोभना.

१०३. ‘‘अच्छेरं वत लोकस्मिं, अब्भुतं लोमहंसनं;

वेस्सन्तरस्स तेजेन, सयमेवोणता दुमा.

१०४. ‘‘सङ्खिपिंसु पथं यक्खा, अनुकम्पाय दारके;

निक्खन्तदिवसेनेव [निक्खन्तदिवसेयेव (सी.)], चेतरट्ठमुपागमुं.

१०५. ‘‘सट्ठिराजसहस्सानि, तदा वसन्ति मातुले;

सब्बे पञ्जलिका हुत्वा, रोदमाना उपागमुं.

१०६. ‘‘तत्थ वत्तेत्वा सल्लापं, चेतेहि चेतपुत्तेहि;

ते ततो निक्खमित्वान, वङ्कं अगमु पब्बतं.

१०७. ‘‘आमन्तयित्वा देविन्दो, विस्सकम्मं [विसुकम्मं (क.)] महिद्धिकं;

अस्समं सुकतं रम्मं, पण्णसालं सुमापय.

१०८. ‘‘सक्कस्स वचनं सुत्वा, विस्सकम्मो महिद्धिको;

अस्समं सुकतं रम्मं, पण्णसालं सुमापयि.

१०९. ‘‘अज्झोगाहेत्वा पवनं, अप्पसद्दं निराकुलं;

चतुरो जना मयं तत्थ, वसाम पब्बतन्तरे.

११०. ‘‘अहञ्च मद्दिदेवी च, जाली कण्हाजिना चुभो;

अञ्ञमञ्ञं सोकनुदा, वसाम अस्समे तदा.

१११. ‘‘दारके अनुरक्खन्तो, असुञ्ञो होमि अस्समे;

मद्दी फलं आहरित्वा, पोसेति सा तयो जने.

११२. ‘‘पवने वसमानस्स, अद्धिको मं उपागमि;

आयाचि पुत्तके मय्हं, जालिं कण्हाजिनं चुभो.

११३. ‘‘याचकं उपगतं दिस्वा, हासो मे उपपज्जथ;

उभो पुत्ते गहेत्वान, अदासिं ब्राह्मणे तदा.

११४. ‘‘सके पुत्ते चजन्तस्स, जूजके ब्राह्मणे यदा;

तदापि पथवी कम्पि, सिनेरुवनवटंसका.

११५. ‘‘पुनदेव सक्को ओरुय्ह, हुत्वा ब्राह्मणसन्निभो;

आयाचि मं मद्दिदेविं, सीलवन्तिं पतिब्बतं.

११६. ‘‘मद्दिं हत्थे गहेत्वान, उदकञ्जलि पूरिय;

पसन्नमनसङ्कप्पो, तस्स मद्दिं अदासहं.

११७. ‘‘मद्दिया दीयमानाय, गगने देवा पमोदिता;

तदापि पथवी कम्पि, सिनेरुवनवटंसका.

११८. ‘‘जालिं कण्हाजिनं धीतं, मद्दिदेविं पतिब्बतं;

चजमानो न चिन्तेसिं, बोधियायेव कारणा.

११९. ‘‘न मे देस्सा उभो पुत्ता, मद्दिदेवी न देस्सिया;

सब्बञ्ञुतं पियं मय्हं, तस्मा पिये अदासहं.

१२०. ‘‘पुनापरं ब्रहारञ्ञे, मातापितुसमागमे;

करुणं परिदेवन्ते, सल्लपन्ते सुखं दुखं.

१२१. ‘‘हिरोत्तप्पेन गरुना [गरुनं (स्या. क.)], उभिन्नं उपसङ्कमि;

तदापि पथवी कम्पि, सिनेरुवनवटंसका.

१२२. ‘‘पुनापरं ब्रहारञ्ञा, निक्खमित्वा सञातिभि;

पविसामि पुरं रम्मं, जेतुत्तरं पुरुत्तमं.

१२३. ‘‘रतनानि सत्त वस्सिंसु, महामेघो पवस्सथ;

तदापि पथवी कम्पि, सिनेरुवनवटंसका.

१२४. ‘‘अचेतनायं पथवी, अविञ्ञाय सुखं दुखं;

सापि दानबला मय्हं, सत्तक्खत्तुं पकम्पथा’’ति.

वेस्सन्तरचरियं नवमं.