६. दुतियरंसिसञ्ञकत्थेरअपदानं

३५. ‘‘पब्बते हिमवन्तम्हि, वाकचीरधरो अहं;

चङ्कमञ्च समारूळ्हो, निसीदिं पाचिनामुखो.

३६. ‘‘पब्बते सुगतं दिस्वा, फुस्सं झानरतं तदा;

अञ्जलिं पग्गहेत्वान, रंस्या चित्तं पसादयिं.

३७. ‘‘द्वेनवुते इतो कप्पे, यं सञ्ञमलभिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, रंसिसञ्ञायिदं फलं.

३८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा रंसिसञ्ञको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

दुतियरंसिसञ्ञकत्थेरस्सापदानं छट्ठं.