८. अम्बदायकत्थेरअपदानं

५३. ‘‘अनोमदस्सी भगवा, निसिन्नो पब्बतन्तरे;

मेत्ताय अफरि लोके, अप्पमाणे निरूपधि.

५४. ‘‘कपि अहं तदा आसिं, हिमवन्ते नगुत्तमे;

दिस्वा अनोमदस्सिं तं [अनोमं अमितं (सी.), अनोममधितं (स्या.)], बुद्धे चित्तं पसादयिं.

५५. ‘‘अविदूरे हिमवन्तस्स, अम्बासुं फलिनो तदा;

ततो पक्कं गहेत्वान, अम्बं समधुकं अदं.

५६. ‘‘तं मे बुद्धो वियाकासि, अनोमदस्सी महामुनि;

इमिना मधुदानेन, अम्बदानेन चूभयं.

५७. ‘‘सत्तपञ्ञासकप्पम्हि, देवलोके रमिस्सति;

अवसेसेसु कप्पेसु, वोकिण्णं संसरिस्सति.

५८. ‘‘खेपेत्वा पापकं कम्मं, परिपक्काय बुद्धिया;

विनिपातमगन्त्वान, किलेसे झापयिस्सति.

५९. ‘‘दमेन उत्तमेनाहं, दमितोम्हि महेसिना;

पत्तोम्हि अचलं ठानं, हित्वा जयपराजयं.

६०. ‘‘सत्तसत्ततिकप्पसते, अम्बट्ठजसनामका;

चतुद्दस ते राजानो, चक्कवत्ती महब्बला.

६१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा अम्बदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

अम्बदायकत्थेरस्सापदानं अट्ठमं.